منابع آب در یمن | بخش اول

یمن علاوه بر داشتن یکی از بالاترین نرخ رشد جمعیت در جهان ، دارای بالاترین میزان تخلیه منابع آبی در خاورمیانه است. صنعا تنها پایتختی است که ممکن است در دهه آینده آب آن تمام شود. ترکیبی از رشد بالای جمعیت و خالی شدن منابع آب منجر به بحران آب شده است که ممکن است یکی از فاجعه بارترین موارد جهان باشد.
آب های سطحی

آب سطحی منبع مهمی برای آبیاری است. آبهای سطحی شامل آبهای فصلی فصلی و چشمه ها می باشد که بسته به منطقه کمیت و کیفیت متفاوتی دارند. منابع آب سطحی حدود 1000 MCM/سال تخمین زده می شود ، اما این مقدار مربوط به رواناب ناشی از وادی های اصلی است و شامل رواناب تولید شده در حوضه های کوچکتر نمی شود. با فرض شرایط جریان طبیعی ، سطح پایه حوضه زهکشی دریا یا یک فرورفتگی توپوگرافی است که در آن تبخیر عظیم به عنوان مکانیسم اصلی تخلیه طبیعی صورت می گیرد.

بر این اساس ، یمن را می توان به چهار حوضه اصلی زهکشی تقسیم کرد: حوضه دریای سرخ ، حوضه خلیج عدن ، حوضه دریای عرب و حوضه روب الخالی (نقشه 1). ضریب رواناب نیز حداقل تحت تأثیر دو عامل انسانی قرار دارد ، یعنی تراس بندی وسیع دامنه های کوه و استفاده گسترده از تکنیک های جمع آوری بارندگی ، که به طور گسترده در دامنه های کوه برای رفع نیازهای آب خانگی یا آبیاری مورد استفاده قرار می گیرد. این دو عامل در واقع به هم مرتبط هستند زیرا تراس بندی به تنهایی ممکن است یک تکنیک برداشت بارندگی در نظر گرفته شود.

آبهای زیرزمینی

آبهای زیرزمینی تجدیدپذیر 1500 MCM در سال تخمین زده می شود که عمدتاً از نفوذ در بسترهای اصلی وادی ناشی می شود. تقاضای سالانه آب برای مصارف خانگی و صنعتی و مصارف کشاورزی در حال حاضر 3900 MCM/سال است که بسیار بیشتر از منابع تجدیدپذیر آبهای سطحی و زیرزمینی 2500 MCM در سال است. به طور کلی ، میزان دسترسی آب فقط 80 متر مکعب/سرانه در سال است که بسیار کمتر از سطح فقر آبی بانک جهانی از 1000 متر مکعب/سالانه در سال است. مانند بسیاری از کشورهای دیگر منطقه ، کشاورزی با بیش از 3060 میلیون متر مکعب در سال یا 90 درصد از کل مصرف آب ، بزرگترین مصرف کننده است. بیشتر آبها از آبهای زیرزمینی - چشمه ها ، چاهها ، گمانه ها - خارج می شوند و این امر منجر به کاهش شدید آبهای زیرزمینی شده است زیرا برداشتها بسیار بیشتر از شارژ سالانه آبهای زیرزمینی است.

نقشه 2 تنوع سیستم های آبخوان در سراسر کشور و تنوع در شرایط هیدروژئولوژیکی را نشان می دهد که منجر به طیف گسترده ای از سیستم های توسعه آب های زیرزمینی شده است. سفره های آبی بسیار پربار در امتداد ساحل در وادی های پرآبرفت و در فن ها و دلتاهایی که در اثر روند مداوم سیلاب و رسوب ایجاد شده اند ، وجود دارد. سفره های آبخیز مهم در دشت تیهاما ، طوبان ابیان ، اهور و مایا در جنوب ، رملت سبطین در غرب و وادی حضرموت در شرق وجود دارد.

در دشت های مرتفع سفره های مهم رسوبی در سعده ، عمران ، صنعا ، معبرظمر و حوضه های رادا قرار دارند. آنها قابلیت انتقال خوب و شرایط شارژ مطلوب را دارند. در شرق ماسه سنگ های موکلا قرار دارند که بزرگترین مجموعه آبخوان یمن با بهره وری متوسط ​​را در بر می گیرند که تا عربستان سعودی و عمان ادامه دارد.
منابع غیر متعارف

نمک زدایی

تا کنون دو ایستگاه نمک زدایی در یمن وجود دارد که یکی از آنها در ایستگاه عدن به نام ایستگاه برق الحسوه واقع شده است. این ایستگاه به طور عمده برای شهر عدن از طریق گرمایش آب دریا ، برق تولید می کرد و روزانه 69000 متر مکعب آب شیرین تولید می کرد. این مقدار آب با شبکه آبرسانی عدن مخلوط می شود. دومین ایستگاه نمک زدایی در حال ساخت است و در منطقه المخا در 100 کیلومتری جنوب استان تعز واقع شده است. این ایستگاه توسط بخش خصوصی (گروه سلام سعید) ساخته شده است. در سال 2002 ، کل ظرفیت شیرین سازی ناخالص نصب شده (ظرفیت طراحی) 76 596 متر مکعب در روز یا 28 میلیون متر مکعب در سال بود (مشاوره وانگنیک ، 2002). تولید آب شیرین شده در سال 2006 به 25.1 MCM رسید.

در بسیاری از نقاط کشور ، آب شور به طور طبیعی یا در آبهای سطحی یا در آبهای زیرزمینی ظاهر می شود. با این حال ، برداشت گسترده آب های زیرزمینی باعث افزایش شوری در بسیاری از حوضه ها به ویژه در مناطق ساحلی شد. مقدار واقعی آب شور در سراسر کشور مشخص نشده است. با این حال ، آب شور قابل استفاده برای کشاورزی در یمن حدود 300 MCM در سال و بیشتر در مناطق ساحلی به ویژه در منطقه Tehama است. از سوی دیگر ، میزان آب شور مصرفی در تأمین آب شهر تعز حدود 3.1 میلیون مکعب در سال است.
نمک زدایی آب برای استفاده به عنوان منبع احتمالی آینده یکی از راه حل های پیشنهادی برای جلوگیری از رسیدن بحران آب یمن به سطح فاجعه بار است. بر این اساس ، مطالعات گسترده پیرامون نمک زدایی ، که عبارت است از تبدیل آب دریا به آب آشامیدنی ، برای تأمین آب جمعیتی که در ساحل زندگی می کنند مفید خواهد بود.