آرشیو مهر ماه 1400

با این حال، در بسیاری از مکان‌ها، بهره‌برداری بیش از حد توسط طیفی از بخش‌های اقتصادی، تهدیدی برای منابع آبی اروپا به شمار می‌رود و تقاضا اغلب بیش از حد در دسترس است. در نتیجه، مشکلات کمبود آب به طور گسترده گزارش شده است، با کاهش جریان رودخانه ها، کاهش سطح دریاچه ها و آب های زیرزمینی و خشک شدن تالاب ها به طور فزاینده ای رایج می شود. این کاهش کلی منابع آب نیز تأثیر مخربی بر زیستگاه های آبی و اکوسیستم های آب شیرین دارد. علاوه بر این ، نفوذ شور آبخوان های ساحلی بیش از حد پمپاژ شده به طور فزاینده ای در سراسر اروپا در حال وقوع است و کیفیت آنها را کاهش داده و از استفاده بعدی آبهای زیرزمینی جلوگیری می کند.

تقریباً تمام انتزاع برای تولید انرژی و بیش از 75 درصد انتزاع شده برای صنعت و کشاورزی از منابع سطحی حاصل می شود. با این حال، برای کشاورزی، نقش آب های زیرزمینی به عنوان منبع احتمالا به دلیل برداشت غیرقانونی از چاه ها دست کم گرفته می شود. آبهای زیرزمینی به دلیل کیفیت بالای آنها نسبت به آبهای سطحی منبع غالب (حدود 55 درصد) برای تامین آب عمومی است. علاوه بر این، در برخی از نقاط، منبع مطمئن تری نسبت به آب های سطحی در ماه های تابستان فراهم می کند.
مخازن آب شیرین

در حال حاضر حدود 7000 سد بزرگ در سراسر اروپا وجود دارد که ظرفیت کل آنها حدود 20 درصد از کل منابع آب شیرین را تشکیل می دهد. تعداد مخازن بزرگ در اسپانیا (حدود 1200)، ترکیه (حدود 610)، نروژ (حدود 360)، ایتالیا (حدود 570)، فرانسه (حدود 550)، بریتانیا (حدود 500) و سوئد (حدود 190) بیشترین میزان است. . مخازن اروپا ظرفیت کل حدود 1400 کیلومتر مکعب یا 20 درصد از کل منابع آب شیرین موجود را دارند.

سه کشور با منابع آب نسبتاً محدود ، رومانی ، اسپانیا و ترکیه ، قادر به ذخیره بیش از 40 درصد از منابع تجدیدپذیر خود هستند. پنج کشور دیگر، بلغارستان، قبرس، جمهوری چک، سوئد و اوکراین، ظرفیت ذخیره سازی کوچکتر اما قابل توجهی دارند (20 تا 40 درصد). تعداد و حجم مخازن در سراسر اروپا در طول قرن بیستم به سرعت رشد کرد. این میزان در سالهای اخیر بطور قابل توجهی کاهش یافته است ، در درجه اول به این دلیل که بیشتر سایتهای مناسب رودخانه برای سدسازی مورد استفاده قرار گرفته اند ، اما همچنین به دلیل نگرانی های فزاینده در مورد تاثیرات زیست محیطی مخازن.
پیش بینی وضعیت آینده در اروپا
تقاضای آب

داده‌های مالکیت دستگاه در حال حاضر برای کشورهای عضو جدید به‌راحتی در دسترس نیست، اما اعتقاد بر این است که نرخ‌ها در حال حاضر نسبتاً پایین هستند و احتمالاً در آینده افزایش خواهند یافت. درآمد بیشتر همچنین می تواند منجر به افزایش استفاده و در اختیار داشتن وسایل آب خانگی لوکس مانند دوش ، جکوزی و استخر شود. تغییر در شیوه زندگی، مانند حمام و دوش گرفتن طولانی‌تر و مکرر، استفاده مکرر از ماشین‌های لباسشویی و میل به چمن سبز در تابستان، می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر مصرف آب خانگی داشته باشد. رشد عرضه در جنوب اروپا تا حدودی ناشی از افزایش تقاضای گردشگری بوده است. در ترکیه، برداشت برای تامین آب عمومی از اوایل دهه 1990 به سرعت افزایش یافته است که نشان دهنده رشد جمعیت و افزایش گردشگری است.
پیش بینی می شود تنش آبی در اروپای مرکزی و جنوبی افزایش یابد. در اتحادیه اروپا، درصد مساحت زمین تحت تنش آبی بالا احتمالاً از 19 درصد امروز به 35 درصد تا دهه 2070 افزایش می یابد، زمانی که انتظار می رود تعداد افراد تحت تأثیر بیشتر بین 16 تا 44 میلیون نفر باشد. علاوه بر این، در جنوب اروپا و برخی از بخش‌های اروپای مرکزی و شرقی، جریان آب تابستان ممکن است تا 80 درصد کاهش یابد.
عرضه

تخمین زده می شود که رواناب شمال 47 درجه شمالی تا سال 2020 تقریباً 5-15٪ و تا دهه 2070 9-22٪ افزایش یابد. در شمال 60 درجه شمالی، این دامنه ها به طور قابل توجهی بالاتر خواهد بود، به ویژه در فنلاند و شمال روسیه (6). میانگین رواناب سالانه در اروپا بسیار متفاوت است، از کمتر از 25 میلی متر در جنوب شرقی اسپانیا تا بیش از 3000 میلی متر در سواحل غربی نروژ. بنابراین تغییرات اقلیمی توزیع منابع آب در اروپا را بسیار نابرابرتر از امروز خواهد کرد. و حتی امروزه توزیع بسیار ناهموار است ، به ویژه با توجه به توزیع تراکم جمعیت. تقریباً 20 درصد از منابع آبی شمال 60 درجه شمالی است، در حالی که تنها 2 درصد از مردم در آنجا زندگی می کنند.

تغییرات آب و هوایی نه تنها بر توزیع فضایی منابع آب ، بلکه بر توزیع آنها در زمان نیز تأثیر خواهد گذاشت. در شمال اروپا، جریان در زمستان (دسامبر تا فوریه) دو تا سه برابر افزایش می یابد، در حالی که در بهار به طور قابل توجهی کاهش می یابد، در تابستان اندکی افزایش می یابد و در پاییز تقریباً در دوره 2071-2100 دو برابر می شود.
استراتژی های سازگاری
جهت گیری های سیاست اتحادیه اروپا برای اقدام آینده

با توجه به اتحادیه اروپا، جهت گیری های سیاستی برای راه آینده عبارتند از:

    قرار دادن برچسب قیمت مناسب روی آب ؛
    تخصیص کارآمدتر بودجه مربوط به آب و آب: بهبود برنامه ریزی کاربری زمین و تامین مالی بهره وری آب.
بهبود مدیریت ریسک خشکسالی: توسعه خطر خشکسالی

با فرض افزایش درجه حرارت 1.8 درجه سانتی گراد در 35 سال آینده ، افزایش بیشتری از تبخیر دریاچه تا 15 درصد پیدا شد. دوره بازگشت برای رسیدن به سطح بحرانی دریاچه برای قایقرانی از 30 ~ در 1961-1990 به 12 سال در 1991-2004 تغییر کرده است و در سناریو برای 2040 تقریباً هر سوم سال به سطح بحرانی رسیده است ، بدون در نظر گرفتن تغییری در بارش سالانه.

کاهش سطح آب ممکن است منجر به کاهش جذابیت گردشگری و دریانوردی و افزایش غلظت مواد مغذی و افزایش رشد فیتوپلانکتون و سیانوباکتری ها شود. دریاچه Neusiedl منطقه پرنده پرورشی اروپایی است و از بین رفتن این دریاچه تأثیر مهمی بر جانوران اروپایی خواهد داشت. از آنجا که گردشگری تابستانی یک عامل مهم اقتصادی منطقه ای است ، تأثیر احتمالی تغییرات آب و هوایی بر دریاچه نوسیدل از اولویت بالایی برای مقامات منطقه ای برخوردار است.
اروپا: پنج دسته دریاچه

تقریباً یک و نیم میلیون دریاچه در اروپا وجود دارد ، اگر آبهای کوچک با مساحت تا 0.001 کیلومتر مربع شامل شوند. مساحت کل دریاچه ها بیش از 200،000 کیلومتر مربع است. علاوه بر این مخازن دست ساز تقریباً 100000 کیلومتر مربع را پوشش می دهند. واکنش دریاچه های اروپایی به تغییرات آب و هوایی را می توان با تقسیم دریاچه ها به پنج دسته مورد بحث قرار داد:
دریاچه های عمیق و معتدل

به عنوان مثال ، نمایندگان معمولی این کلاس هستند. دریاچه های مگیوره ، اوهرید ، ژنو و کنستانس به ترتیب با عمق متوسط ​​177 ، 164 ، 153 و 90 متر. به دلیل عمق زیاد و زمستانهای نسبتاً معتدل ، معمولاً پوششی از یخ وجود ندارد. تغییرات آب و هوایی آینده در اروپا ممکن است گردش مالی دریاچه های عمیق را سرکوب کند. این به معنای افزایش شرایط تهی کننده و افزایش خطر eutrophication است. همچنین می توان شرایط اکسیژن را به دلیل افزایش فعالیت باکتریایی در آبهای عمیق و رسوبات سطحی تهدید کرد.
دریاچه های کم عمق و معتدل

بالاتون (600 کیلومتر مربع ، 3 متر) در مجارستان و ماریتز (114 کیلومتر مربع ، 8 متر) در آلمان متعلق به این کلاس هستند. افزایش دمای آب ممکن است منجر به افزایش تولید اولیه و ترکیب باکتریایی شود. احتمال وقایع شدید مضر ، به عنوان مثال تولید انبوه جلبک سبز آبی افزایش می یابد. اثرات ممکن است به زندگی ماهیان نیز تسری یابد. تغییرات در ترکیب گونه ها و کاهش صید ماهی پیش بینی می شود. استفاده از عبارت "آلودگی حرارتی" برای این دریاچه ها به خوبی توجیه شده است.
دریاچه های بورئال

لادوگا (17 670 کیلومتر مربع ، 51 متر) ، اونگا (9670 کیلومتر مربع ، 30 متر) و ونرن (5670 کیلومتر مربع ، 27 متر) بزرگترین در این کلاس هستند ، همچنین سه دریاچه بزرگ در اروپا هستند. این گروه شامل حدود 120 دریاچه با مساحت بیش از 100 کیلومتر مربع است. اکثر دریاچه های منطقه مغزی هر سال در دو دوره اختلاط از بالا به پایین مخلوط می شوند. کوتاه شدن دوره پوشش یخ بارزترین پیامد تغییر آب و هوا در این دریاچه ها خواهد بود. این می تواند شرایط اکسیژن را در زمستان و بهار بهبود بخشد.
دریاچه های قطب شمال

اینها عمدتا آبهای کوچک در کوههای شمالی اسکاندیناوی و در منطقه تاندرا هستند. دریاچه های قطب شمال به طور کلی به تغییرات محیطی حساس هستند. ذوب شدن یخبندان دائمی ممکن است اکوسیستم دریاچه های قطبی را به طور جدی تهدید کند. در برخی موارد ممکن است کل دریاچه در نتیجه ذوب زمین و افزایش تبخیر ناپدید شود.
دریاچه های کوهستانی

همه این دریاچه ها در ارتفاع زیاد در مرکز اروپا و همچنین آنهایی که در جنوب اسکاندیناوی واقع شده اند تعلق دارند. حتی اگر دریاچه های کوهستانی توسط کانال هایی به هم متصل شده باشند ، محدودیت های فیزیکی و زیست محیطی مهاجرت گونه ها را بین آنها محدود می کند. در آب و هوای گرم ، هیچ راه فراری وجود ندارد. تنها امکان بقا سازگاری است.
وضعیت کنونی در اروپا
تقاضای آب

در کل اتحادیه اروپا ، تولید انرژی 44 درصد از کل برداشت آب را شامل می شود و در درجه اول به عنوان آب خنک کننده عمل می کند. 24 درصد آب برداشت شده در کشاورزی ، 21 درصد برای تامین آب عمومی و 11 درصد برای مصارف صنعتی استفاده می شود.

با این حال ، این ارقام در سطح اتحادیه اروپا برای استفاده بخشی از آب ، تفاوت های قوی منطقه ای را پنهان می کند. به عنوان مثال ، در جنوب اروپا ، کشاورزی بیش از نیمی از کل برداشت ملی را به خود اختصاص می دهد که در برخی مناطق به بیش از 80٪ می رسد ، در حالی که در اروپای غربی بیش از نیمی از آب برداشت شده به تولید آب به عنوان آب خنک کننده اختصاص می یابد. در کشورهای عضو شمالی اتحادیه اروپا ، سهم کشاورزی در کل مصرف آب از تقریباً صفر در برخی از کشورها تا بیش از 30 درصد در کشورهای دیگر متغیر است. تقریباً 100 water آب خنک کننده مورد استفاده در تولید انرژی به بدن آب بازگردانده می شود. در مقابل ، مصرف آب از طریق رشد و تبخیر محصول معمولاً به این معنی است که تنها حدود 30 درصد از آب برداشت شده برای کشاورزی بازگردانده می شود.
در حال حاضر ، تنها دو کشور آلمان و فرانسه بیش از 40 درصد از برداشت آب اروپا توسط صنایع تولیدی را به خود اختصاص داده اند.
تامین آب

به طور کلی ، آب نسبتاً فراوان با کل منابع آب شیرین در سراسر اروپا در حدود 2270 کیلومتر مکعب در سال است. علاوه بر این ، تنها 13 of از این منبع انتزاع می شود ، که نشان می دهد آب کافی برای پاسخگویی به تقاضا وجود دارد.

مطالعات اولیه نشان می دهد که در حوضه آلپ الگوی رواناب فصلی تغییر خواهد کرد. شرایط کم جریان که در اوایل زمستان اتفاق می افتد ، در پاییز به دلیل افزایش دما ظاهر می شود. دوره ذوب نیز زودتر شروع می شود. وقوع حداکثر ماهانه رواناب وابسته به حوضه است و در بازه زمانی مارس تا ژوئن قرار می گیرد. تعداد روزهای پوشیده از برف و همچنین فراوانی و مدت دوره های یخبندان کاهش می یابد. افزایش دما و در نتیجه تبخیر بیشتر از تغییرات بارندگی است و بنابراین ، تمایل به کاهش رواناب وجود دارد که تنها با رواناب بیشتر در زمستان تعادل می یابد.

اگر نرخ گرم شدن ثابت باشد ، و چنانچه انتظار می رود ، ذوب یخ یخچال های طبیعی در واحد سطح افزایش یابد و کل سطح یخ پوش کاهش یابد ، کل عملکرد سالانه از حداکثر حداکثر عبور می کند: "اوج آب مذاب". قله های آب قله بین سالهای 2010 تا 2040 برای کوه های آلپ اروپا و برای نیمه دوم این قرن برای یخچال های طبیعی در نروژ و ایسلند پیش بینی شده است.

فراوانی شرایط کم جریان ، به ویژه در اواخر تابستان و پاییز ، افزایش می یابد. از آنجا که تبخیر افزایش می یابد و رطوبت خاک نیز با شارژ آبهای زیرزمینی کاهش می یابد ، مناطق مسطح شرایط هیدرولوژیکی را تجربه می کنند که نسبت به مناطق کوهستانی متمایزتر و شدیدتر است.

در کوه های آلپ اروپا ، جنگل ها با وجود کاهش رطوبت خاک ، با افزایش تبخیر و تعرق به خشکسالی و افزایش دمای گرمایش واکنش نشان می دهند. این افزایش منجر به کاهش جریان آب در رودخانه ها و نهرها می شود. در طول موج گرمای سال 2003 ، تبخیر و تعرق در مناطق وسیع بر فراز کوههای آلپ با وجود بارش کم ، بالاتر از حد متوسط ​​بود و در ارتفاعات کمبود رواناب را تا 32 درصد تقویت کرد.

تجزیه و تحلیل داده های ماهواره ای از دهه 1980 و اوایل 1990 نشان می دهد که مناطق پست کوه های آلپ حدود 3-4 هفته کمتر از گذشته پوشش برف دارند. می توان انتظار داشت این گرایش در آب و هوای گرمتر افزایش یابد ، در نتیجه رواناب اولیه فصلی افزایش می یابد و بنابراین منجر به خشک شدن خاک و پوشش گیاهی در تابستان می شود.
سرزمینهای جلگه ای جنوب شرقی آلپ

سرزمین های جنوب شرقی آلپ ، منطقه انتقال بین منطقه آلپ و مدیترانه ، به ویژه در برابر تغییرات آب و هوایی آسیب پذیر است. درجه حرارت در این منطقه سرزمینی آلپ روند گرمای شدید تابستان را با افزایش تقریبا 0.7 درجه سانتی گراد در هر دهه از 1971 تا 2016 نشان می دهد ، بسیار قوی تر از روند گرمایش جهانی اخیر 0.2 درجه سانتی گراد در دهه از دهه 1970 و روند نزدیک به 0.5 درجه سانتی گراد در هر دهه در منطقه آلپ اروپا. روند بارندگی مشخص نیست. بارش های تابستانی تنها از سال 1971 تا 2016 تقریباً 1 درصد در هر دهه کاهش می یابد. با این حال ، پیش بینی آب و هوا نشان می دهد که بارش تابستان در حدود 10 تا 20 درصد در قرن بیست و یکم کاهش می یابد.

در این منطقه ، جریانها روند کاهشی روانابهای کم جریان را نشان می دهند ، به این معنی که حوضه های آبریز خشک تر می شوند. برای یکی از این حوضه های آبریز ، حوضه آبریز Raab در جنوب شرقی Styria ، جریان کم در ماه های تابستان مورد مطالعه قرار گرفت. جریان تابستانی رود Raab در حال حاضر تقریباً 3 per در هر دهه کاهش می یابد. این مطالعه نشان می دهد که پیش بینی تغییرات آب و هوا برای این منطقه در پایان این قرن ممکن است منجر به کاهش رواناب تابستانی تا بیش از 40 ((تغییرات آب و هوایی متوسط) یا بیش از 70 (تغییرات شدید آب و هوا) شود. تغییرات در کاربری زمین ممکن است کاهش یابد و تغییرات در مدیریت آب (آبیاری) ممکن است تأثیر تغییرات آب و هوایی را کاهش دهد.
دریاچه نیوسیدل

دریاچه Neusiedl در مرز اتریش/مجارستان یک سیستم هیدرولوژیکی حساس به تغییرات آب و هوایی است. این دریاچه کم عمق (~ 1،5 متر) فاقد زهکشی طبیعی است و سطح آب آن عمدتا با بارش بر روی دریاچه و تبخیر مشخص می شود (4،18). از زمان شکل گیری دریاچه در حدود 13000 سال پیش ، این دریاچه بیش از 10 بار خشک شده است. این دریاچه به طور کامل از 1740-1742 ، 1811-1813 ، و اخیراً از 1866-1871 (19) ناپدید شد. تا اوایل قرن بیستم ، هنگامی که کانال اصلی تنظیم (Einserkanal) ساخته شد ، دریاچه Neusiedl هیچ خروجی نداشت. از سال 1965 مدیریت دروازه چاهک از طریق این کانال برای جلوگیری از سیل تنظیم شده است.
افزایش دما و همچنین مدت زمان تابش آفتاب در دهه های گذشته باعث افزایش 10 درصدی تبخیر دریاچه شده است.
 برای دوره 1991-2004 در مقایسه با 1961-1990. در 15 سال گذشته نیز کاهش بارندگی ضعیف (6 ~ ~) مشاهده شده و سطح دریاچه در حال غرق شدن است که منجر به برخی مشکلات در گردشگری (قایقرانی) می شود.
با فرض افزایش درجه حرارت 1.8 درجه سانتی گراد در 35 سال آینده ، افزایش بیشتری از تبخیر دریاچه تا 15 درصد پیدا شد. دوره بازگشت برای رسیدن به سطح بحرانی دریاچه برای قایقرانی از 30 ~ در 1961-1990 به 12 سال در 1991-2004 تغییر کرده است و در سناریو برای 2040 تقریباً هر سوم سال به سطح بحرانی رسیده است ، بدون در نظر گرفتن تغییری در بارش سالانه.

آسیب پذیری آلپ
مشاهده تغییرات هیدرولوژیکی رودخانه های آلپ

گرمایش جهانی بر میزان بارش در کوه های آلپ ، سهم باران و برف در این حجم ها و زمان ذوب برف تأثیر می گذارد. کاهش کلی پوشش برف در طول قرن بیستم برای ارتفاعات کم و متوسط ​​مشاهده شده است. روندها در ارتفاعات بیشتر اهمیت چندانی ندارند و بسته برف حتی به دلیل بارش بیشتر افزایش می یابد. این تغییرات بر جریان جریان حوضه های آبریز کوهی تأثیر می گذارد. این تغییرات برای تعداد زیادی از حوضه های آبریز در دوره 1961-2005 در شش کشور آلپ (اتریش ، فرانسه ، آلمان ، ایتالیا ، اسلوونی و سوئیس) مورد بررسی قرار گرفت و اندازه حوضه آبریز بین 100 تا 1000 کیلومتر مربع متغیر بود.

در دهه های گذشته ، رژیم هیدرولوژیکی رودخانه های آلپ تغییر کرده است. این تغییرات با ویژگی رژیم های آب و هوایی متفاوت است. در طول سالهای 1961–2005 ، همه رژیمها تغییر ثابتی را نسبت به شروع زودتر جریان ذوب برف ، با شدت روند 11 روز ، همراه با افزایش 18 روز در طول مدت زمان ذوب برف نشان می دهند. همچنین ، تفاوت های متمایزی بین رژیم های یخچالی و ذوب برف و رژیم های بارندگی ذوب برف مخلوط مشاهده شده است:

    رژیم های خالص یخبندان و ذوب برف در قلب کوه های آلپ یافت می شوند. این رژیم های هیدرولوژیکی عمدتا با ذخیره بارش به صورت برف و یخ در ماه های سرد کنترل می شوند. کمترین جریان بین دسامبر و فوریه رخ می دهد ، بیشترین جریان در بهار و تابستان است. برای این رژیم ها ، خشکسالی های زمستانی از شدت کمتری برخوردار بوده است: مدت زمان خشکسالی به طور متوسط ​​در طول سالهای 1961-2005 به مدت 25 روز و کسری حجم به طور متوسط ​​47 درصد کاهش یافته است. رژیم های یخچالی ، به ویژه ، رفتار ثابتی را نشان می دهند که فصل ذوب یک هفته زودتر تغییر کرده است ، حجم ذوب برف 29 درصد افزایش یافته و سهم یخچال طبیعی در جریان کل جریان حوضه های مربوطه افزایش یافته است.
    رژیم های ترکیبی ذوب برف و بارش در مناطق پیش از آلپ یافت می شود. آنها دو فصل کم جریان را نشان می دهند: در زمستان که قسمتی از بارش ها به عنوان بسته برفی ذخیره می شود و در تابستان به دلیل ترکیبی از کمبود قبلی برف ، عدم بارندگی و تبخیر و تعرق زیاد. برای این رژیمها ، جریانهای زیاد عمدتا توسط ذوب برف در طول بهار و بارشهای زیاد در پاییز انجام می شود. برای این رژیم ها ، به نظر می رسد خشکسالی های زمستانی شدیدتر شده است: کسری حجم در کوه های آلپ جنوب شرقی (بیشتر اسلوونی) 10 درصد افزایش یافته است.

این که آیا این روندها با تغییرات آب و هوایی مرتبط هستند یا تغییرات آب و هوایی چند دهه ای ، یک س openال باز است.
آسیب پذیری اتریش
تخلیه رودخانه: دانوب علیا در وین

رود دانوب دومین رودخانه بزرگ و دومین طولانی ترین رودخانه اروپایی است که از 10 کشور عبور می کند و مناطقی را که متعلق به 19 کشور در مناطق تاریخی و آشفته و متنوع فرهنگی اروپای مرکزی و جنوب شرقی است تخلیه می کند. تعداد زیادی شبیه سازی مدل آب و هوایی منطقه ای (RCM) با استفاده از سناریوی متوسط ​​(RCP4.5) و درجه یک (RCP8.5) تغییر آب و هوا نشان می دهد که تخلیه زمستانی برای رودخانه دانوب بالا در وین افزایش می یابد در حالی که اوج تخلیه فصلی در بهار زودتر رخ می دهد و ترشحات تابستانی کاهش می یابد. این امر به دلیل افزایش زمستان و بهار و کاهش بارندگی تابستان ، ذوب شدن برف زودتر و تبخیر بیشتر در تابستان است.
این تأثیرات در آینده ای دورتر (2100-22071) بیشتر از دوره قبل (2021-2050) مشهود است. این یافته ها الگوهای پیش بینی شده از تغییرات فصلی تخلیه در مطالعات قبلی را ، هم در روندهای مشاهده شده قبلی و هم در پیش بینی های آینده ، تأیید می کند. کاهش مورد انتظار در میانگین تخلیه سالانه دانوب در وین نسبتاً اندک است: -3.3 درصد در میانگین سناریوهای مورد تجزیه و تحلیل برای دوره 2071-2100.
این الگوی تغییر معمول افزایش دبی در زمستان و کاهش ترشح در تابستان نیز در پیش بینی حوضه های فرعی کوچکتر رودخانه فوقانی دانوب آشکار است. برای سناریوی سطح بالا (RCP8.5) ترشحات زمستانی به طور قابل ملاحظه ای بیشتر و ترشحات تابستانی کمتر از سناریوی میانی (RCP4.5) ، هم برای دانوب علیا و هم شاخه های آن کمتر است. این به دلیل بارش کمتر تابستان و افزایش دمای تابستان (و در نتیجه تبخیر) است.
دبی رودخانه: الگوی کلی

در اکثر سناریوهای تغییر آب و هوا در اتریش برای مدل سازی هیدرولوژیکی ، بارندگی تابستان کمی کاهش یافته و بارندگی زمستان افزایش می یابد ، در حالی که میزان بارندگی سالانه به جز حوضه های خشک و مسطح در جنوب و شرق اتریش ، که میزان بارندگی سالانه در آن ثابت است ، نسبتاً ثابت می ماند. کاهش یافته. به طور کلی ، تغییرات روزانه بارندگی کمی افزایش می یابد.
مطالعات اولیه نشان می دهد که در حوضه آلپ الگوی رواناب فصلی تغییر خواهد کرد. شرایط کم جریان که در اوایل زمستان اتفاق می افتد ، در پاییز به دلیل افزایش دما ظاهر می شود.

مدیریت تغذیه آبخوان

رویکردهای جامع مدیریت منابع آبی که آبهای زیرزمینی و سطحی را ادغام می کند ، ممکن است آسیب پذیری انسان را در برابر تغییرات شدید آب و هوا کاهش دهد و امنیت جهانی آب و غذا را ارتقا دهد. استفاده از آبهای زیرزمینی و سطحی که از آبهای سطحی برای آبیاری و تامین آب در دوره های مرطوب و آبهای زیرزمینی در طول خشکسالی استفاده می کنند) به احتمال زیاد ضروری به نظر می رسد. تغذیه آبخوان مدیریت شده که در آن آبهای سطحی اضافی ، آب شیرین شده و فاضلاب تصفیه شده در سفره های تهی ذخیره می شوند همچنین می توانند ذخیره آبهای زیرزمینی را برای استفاده در خشکسالی تکمیل کنند. در واقع ، استفاده از سفره های زیرزمینی به عنوان مخازن ذخیره طبیعی از بسیاری از مشکلات تلفات تبخیری و تاثیرات اکوسیستم در ارتباط با مخازن بزرگ آب های سطحی و ساخته شده جلوگیری می کند.
اقدامات - استونی

گزینه های سازگاری با تقاضا نقش مهمی در کشورهای منطقه بالتیک ایفا می کنند. به دنبال پس انداز (`negaliters`) به جای تأمین پسوند (` megaliters) به طور فزاینده ای تأکید می شود. از منظر توسعه پایدار ، سازگاری در بخش آب باید آسیب پذیری مردم و جوامع را در جهت تغییر روندهای آب و هواشناسی ، افزایش تنوع آب و هوایی و حوادث شدید کاهش دهد ، و باید از اکوسیستم هایی که منابع حیاتی آب و زمین را تأمین می کنند محافظت و احیا کند. خدمات.

بالا آمدن سطح آبهای زیرزمینی و نازک شدن ناحیه هوادهی در نهایت کشت زمینهای زراعی که از رطوبت بیش از حد رنج می برند را دشوارتر می کند. بنابراین ، بازسازی تقریباً سیستم های زهکشی برای زمین های مرطوب کشاورزی ضروری خواهد بود.

اگر در استونی هنوز در زمان تغییر اقلیم مورد انتظار ، استخراج فشرده نفت شیل یا فسفوریت انجام شود ، باید در نظر داشت که جریان آب در مقایسه با زمان کنونی 30 درصد به گوسفندان یا معادن افزایش می یابد. این امر آبگیری معادن را پیچیده و استخراج منابع معدنی را گران می کند.

زیرزمین ساختمانهای موجود به دلیل بالا آمدن سطح آبهای زیرزمینی ممکن است از نفوذ جریانات زیر سطحی رنج ببرد. پی ساختمانهای جدید و جداسازی زیرزمین آنها از آبهای زیرزمینی احتمالاً پیچیده تر و گرانتر خواهد بود.

چشمه زودتر و کوتاهتر و دوره کم جریان بعد از بهار ممکن است کیفیت آب را بدتر کرده و بر روی زیستگاههای آبزی تأثیر منفی بگذارد.

در امتداد سواحل کم ارتفاع در دریای بالتیک ، نفوذ آب شور ممکن است بر کیفیت آبهای زیرزمینی تأثیر بگذارد. با افزایش سطح دریا ، نفوذ آب شور ممکن است منجر به محدودیت های وسیع تری در زمینه استخراج آب شود.
اروپا: پنج دسته دریاچه

تقریباً یک و نیم میلیون دریاچه در اروپا وجود دارد ، اگر آبهای کوچک با مساحت تا 0.001 کیلومتر مربع شامل شوند. مساحت کل دریاچه ها بیش از 200،000 کیلومتر مربع است. علاوه بر این مخازن دست ساز تقریباً 100000 کیلومتر مربع را پوشش می دهند. واکنش دریاچه های اروپایی به تغییرات آب و هوایی را می توان با تقسیم دریاچه ها به پنج دسته مورد بحث قرار داد:
دریاچه های عمیق و معتدل

به عنوان مثال ، نمایندگان معمولی این کلاس هستند. دریاچه های مگیوره ، اوهرید ، ژنو و کنستانس به ترتیب با عمق متوسط ​​177 ، 164 ، 153 و 90 متر. به دلیل عمق زیاد و زمستانهای نسبتاً معتدل ، معمولاً پوششی از یخ وجود ندارد. تغییرات آب و هوایی آینده در اروپا ممکن است گردش مالی دریاچه های عمیق را سرکوب کند. این به معنای افزایش شرایط تهی کننده و افزایش خطر eutrophication است. همچنین می توان شرایط اکسیژن را به دلیل افزایش فعالیت باکتریایی در آبهای عمیق و رسوبات سطحی تهدید کرد.
دریاچه های کم عمق و معتدل

بالاتون (600 کیلومتر مربع ، 3 متر) در مجارستان و ماریتز (114 کیلومتر مربع ، 8 متر) در آلمان متعلق به این کلاس هستند. افزایش دمای آب ممکن است منجر به افزایش تولید اولیه و ترکیب باکتریایی شود. احتمال وقایع شدید مضر ، به عنوان مثال تولید انبوه جلبک سبز آبی افزایش می یابد. اثرات ممکن است به زندگی ماهیان نیز تسری یابد. تغییرات در ترکیب گونه ها و کاهش صید ماهی پیش بینی می شود. استفاده از عبارت "آلودگی حرارتی" برای این دریاچه ها به خوبی توجیه شده است.
دریاچه های بورئال

لادوگا (17 670 کیلومتر مربع ، 51 متر) ، اونگا (9670 کیلومتر مربع ، 30 متر) و ونرن (5670 کیلومتر مربع ، 27 متر) بزرگترین در این کلاس هستند ، همچنین سه دریاچه بزرگ در اروپا هستند. این گروه شامل حدود 120 دریاچه با مساحت بیش از 100 کیلومتر مربع است. اکثر دریاچه های منطقه مغزی هر سال در دو دوره اختلاط از بالا به پایین مخلوط می شوند. کوتاه شدن دوره پوشش یخ بارزترین پیامد تغییر آب و هوا در این دریاچه ها خواهد بود. این می تواند شرایط اکسیژن را در زمستان و بهار بهبود بخشد.
دریاچه های قطب شمال

اینها عمدتا آبهای کوچک در کوههای شمالی اسکاندیناوی و در منطقه تاندرا هستند. دریاچه های قطب شمال به طور کلی به تغییرات محیطی حساس هستند. ذوب شدن یخبندان دائمی ممکن است اکوسیستم دریاچه های قطبی را به طور جدی تهدید کند. در برخی موارد ممکن است کل دریاچه در نتیجه ذوب زمین و افزایش تبخیر ناپدید شود.
دریاچه های کوهستانی

همه این دریاچه ها در ارتفاع زیاد در مرکز اروپا و همچنین آنهایی که در جنوب اسکاندیناوی واقع شده اند تعلق دارند. حتی اگر دریاچه های کوهستانی توسط کانال هایی به هم متصل شده باشند ، محدودیت های فیزیکی و زیست محیطی مهاجرت گونه ها را بین آنها محدود می کند. در آب و هوای گرم ، هیچ راه فراری وجود ندارد. تنها امکان بقا سازگاری است.
استراتژی های سازگاری
جهت گیری های سیاست اتحادیه اروپا برای اقدامات آینده

طبق نظر اتحادیه اروپا ، جهت گیری های سیاسی برای راه پیش رو عبارتند از:

    قرار دادن برچسب قیمت مناسب روی آب ؛
    تخصیص م fundingثرتر منابع مالی مربوط به آب و آب: بهبود برنامه ریزی استفاده از زمین و تامین مالی بهره وری آب.
بهبود مدیریت خطر خشکسالی: توسعه برنامه های مدیریت خطر خشکسالی ، توسعه رصدخانه و سیستم هشدار اولیه در مورد خشکسالی و بهینه سازی بیشتر استفاده از صندوق همبستگی اتحادیه اروپا و مکانیزم اروپایی برای حفاظت از مدنی ؛
در نظر گرفتن زیرساخت های اضافی تامین آب ؛
ترویج فن آوری ها و شیوه های کارآمد آب ؛
ترویج ظهور فرهنگ صرفه جویی در مصرف آب در اروپا ؛
بهبود دانش و جمع آوری داده ها: سیستم اطلاعات کم آبی و خشکسالی در سراسر اروپا ، و فرصت های تحقیق و توسعه فناوری.

رودخانه های استونی

استونی را می توان به سه حوزه اصلی (دریاچه پیپسی ، خلیج فنلاند و خلیج ریگا) و 27 حوضه اصلی رودخانه تقسیم کرد. در استونی 7000 رودخانه ، نهر و کانال وجود دارد. 90 درصد رودخانه ها تا 10 کیلومتر طول دارند و تنها 1 درصد آنها بیش از 50 کیلومتر طول دارند. طولانی ترین رودخانه رودخانه پرنو در استونی غربی است. بیش از 1400 دریاچه طبیعی و مصنوعی وجود دارد که 6.1 درصد از قلمرو را پوشش می دهند.
مشاهده تغییرات در رواناب رودخانه و تامین آب

در طول دوره 1961-2004 دمای هوای زمستانی زمستان به طور متوسط ​​3.2 درجه سانتی گراد افزایش یافته و بارندگی بیش از 45 میلی متر افزایش یافته است. افزایش دمای هوا باعث کاهش حداکثر تخلیه سیلاب های بهاری و شروع زودتر آنها شده است. قبل از دهه 1960 متوسط ​​زمان شروع سیل پایان ماه مارس یا آغاز آوریل بود ، در حالی که پس از دهه 1960 سیل در فوریه و در دهه گذشته حتی در ژانویه آغاز شده است. در صورت تداوم تمایلات ، استونی می تواند انتظار سیل های زودتر و کمتر از بهار را داشته باشد و مرزهای فصلی جریان رودخانه را هموار کند.
تغییرات پیش بینی شده در رواناب رودخانه و تامین آب

به طور کلی ، بسته به سناریوی تغییر آب و هوا ، افزایش رواناب سالانه 20-30 or یا 40-50 is برای سال 2100 مدلسازی می شود. نه تنها افزایش کل رواناب سالانه ، بلکه توزیع سالانه آن نیز مهم است.

ادامه مطلب ...
استونی - مزایای تغییرات آب و هوایی

تأثیرات تغییرات آب و هوایی بر استونی در مقایسه با سایر کشورهای اروپا نسبتاً ناچیز است. انتظار می رود افزایش دما و بارش بر اقتصاد استونی تأثیر مثبت و نه منفی داشته باشد. منابع آب زیرزمینی می تواند تامین کافی آب با کیفیت خوب خانگی را در تمام مناطق کشور تضمین کند.
اگر آب و هوا گرم شود ، بارش ها عمدتاً به صورت باران به سطح زمین می رسند و قادرند به طور فوری در خاک یخ زده نفوذ کنند. در نتیجه ، شارژ آبهای زیرزمینی در طول پاییز و زمستان گرم به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. انتظار می رود در نتیجه تغییرات آب و هوایی ، تغذیه آب های زیرزمینی 20 تا 40 درصد افزایش یابد. دسترسی به آبهای زیرزمینی در سناریوهای شدید تغییرات آب و هوایی ممکن است در مقایسه با زمان کنونی حتی به 75٪ برسد. با توجه به تغییرات آب و هوایی ، نسبت تغذیه آبهای زیرزمینی به کل رواناب سطحی از 30 تا 40 درصد افزایش می یابد.

افزایش پیش بینی شده برای تغذیه آبهای زیرزمینی و افزایش سطح آبهای زیرزمینی به طور همزمان مدیریت آب را در استونی مساعد و پیچیده خواهد کرد. بالا آمدن سطح آبهای زیرزمینی به نفع تامین آب خواهد بود. در استونی ، بخش بزرگی از مردم روستا آب خانگی خود را از چاه های کم عمق تامین می کنند. عموماً آنها در شرایط طبیعی فقط نیم متر عمیق تر از سطح متوسط ​​سطح پایین آب زیرزمینی هستند. در تابستانهای گرم و زمستانهای سرد ، بسیاری از این چاهها برای تامین آب نامناسب می شوند و یا حتی خشک می شوند. چنین وضعیتی در فلات سنگ آهک شمال استونی و به ویژه در منطقه معادن نفت شیل بسیار رایج است. برای تضمین عملکرد مناسب ، عمیق سازی چاه های کم عمق تا کنون توصیه شده است. افزایش سطح آبهای زیرزمینی بهره وری و قابلیت اطمینان چاههای کم عمق را به میزان قابل توجهی بهبود می بخشد. در نتیجه افزایش عمومی تغذیه آبهای زیرزمینی ، عملکرد ایمن چاههای حفر شده ذکر شده تا 20 درصد یا حتی بیشتر افزایش می یابد. با این حال ، بسیاری از شهرها و روستاها در شمال استونی در امتداد ساحل خلیج فنلاند آب آشامیدنی خود را از سفره های عمیق متعلق به منطقه مبادله آب منفعل دریافت می کنند. شرایط پمپاژ سفره های آب زیرزمینی عمیق به دلیل تغییرات آب و هوایی تغییر نخواهد کرد.

از یک سو ، کاهش رواناب بهاری برای طراحی و ساخت پل ها و لوله های جاده ای مناسب است که هزینه آنها کاهش می یابد. توزیع یکنواخت جریان رودخانه در طول سال منجر به وضعیت سودآوری برای صنعت برق آبی می شود. همچنین برای تنظیم سطح آب در برابر سیل و خشکسالی مفید است. افزایش جریان در زمستان کیفیت آب رودخانه ها را بهبود می بخشد و برای مدیریت پرورش ماهی بهتر است.
استونی - آسیب پذیری ها

از جنبه منفی ، افزایش گردش آب های زیرزمینی ممکن است باعث انتقال آلاینده ها در سازند آبدار شود. حرکت آلاینده ها ممکن است سرعت خود را جمع کرده و ستون های آلودگی مناطق وسیع تری را نسبت به امروز فرا گیرد. در نتیجه ، بخشی از چاه هایی که تا کنون خالص نگه داشته شده اند ممکن است آلوده شوند.
بالا آمدن سطح آبهای زیرزمینی و نازک شدن ناحیه هوادهی در نهایت کشت زمینهای زراعی که از رطوبت بیش از حد رنج می برند را دشوارتر می کند. بنابراین ، بازسازی تقریباً سیستم های زهکشی برای زمین های مرطوب کشاورزی ضروری خواهد بود.

اگر استخراج فشرده نفت شیل یا فسفوریت در استونی هنوز در زمان تغییر اقلیم مورد انتظار انجام شود ، باید در نظر داشت که میزان آب در مقایسه با زمان کنونی 30 درصد به گوسفندان یا معادن افزایش می یابد.

بنابراین تغییرات آب و هوایی توزیع منابع آب در اروپا را بسیار ناهموارتر از امروز می کند. و حتی امروزه توزیع بسیار ناهموار است ، به ویژه با توجه به توزیع تراکم جمعیت. تقریباً 20 درصد منابع آب در شمال 60 درجه شمالی قرار دارد ، در حالی که تنها 2 درصد مردم در آنجا زندگی می کنند.

تغییرات آب و هوایی نه تنها بر توزیع فضایی منابع آب ، بلکه بر توزیع آنها در زمان نیز تأثیر خواهد گذاشت. در شمال اروپا ، جریانات در زمستان (دسامبر تا فوریه) دو تا سه برابر افزایش می یابد ، در حالی که در بهار به طور قابل توجهی کاهش می یابد ، در تابستان کمی افزایش می یابد و در پاییز تقریباً تا دوره 2071-2100 دو برابر می شود.
استراتژی های سازگاری
جهت گیری های سیاست اتحادیه اروپا برای اقدامات آینده

طبق نظر اتحادیه اروپا ، جهت گیری های سیاسی برای راه پیش رو عبارتند از:

    قرار دادن برچسب قیمت مناسب روی آب ؛
    تخصیص م fundingثرتر منابع مالی مربوط به آب و آب: بهبود برنامه ریزی استفاده از زمین و تامین مالی بهره وری آب.
    بهبود مدیریت خطر خشکسالی: توسعه برنامه های مدیریت خطر خشکسالی ، توسعه رصدخانه و سیستم هشدار اولیه در مورد خشکسالی و بهینه سازی بیشتر استفاده از صندوق همبستگی اتحادیه اروپا و مکانیزم اروپایی برای حفاظت از مدنی ؛
    در نظر گرفتن زیرساخت های اضافی تامین آب ؛
    ترویج فن آوری ها و شیوه های کارآمد آب ؛
    ترویج ظهور فرهنگ صرفه جویی در مصرف آب در اروپا ؛
    بهبود دانش و جمع آوری داده ها: سیستم اطلاعات کم آبی و خشکسالی در سراسر اروپا ، و فرصت های تحقیق و توسعه فناوری.

مدیریت تغذیه آبخوان

رویکردهای جامع مدیریت منابع آبی که آبهای زیرزمینی و سطحی را با هم ادغام می کند ، ممکن است آسیب پذیری انسان را در برابر تغییرات شدید آب و هوایی بسیار کاهش دهد و امنیت جهانی آب و غذا را ارتقا دهد. استفاده از آبهای زیرزمینی و سطحی که از آبهای سطحی برای آبیاری و تامین آب در دوره های مرطوب و آبهای زیرزمینی در طول خشکسالی استفاده می کنند به احتمال زیاد ضروری به نظر می رسد. تغذیه آبخوان مدیریت شده که در آن آبهای سطحی اضافی ، آب شیرین شده و فاضلاب تصفیه شده در سفره های تهی ذخیره می شوند همچنین می توانند ذخیره آبهای زیرزمینی را برای استفاده در خشکسالی تکمیل کنند. در واقع ، استفاده از سفره های زیرزمینی به عنوان مخازن ذخیره طبیعی از بسیاری از مشکلات تلفات تبخیری و تاثیرات اکوسیستم در ارتباط با مخازن بزرگ آب های سطحی و ساخته شده جلوگیری می کند.
معیارهای

تعدادی از اقدامات وجود دارد که ممکن است به طور بالقوه استفاده از آب عمومی را کاهش دهد. اینها را می توان به طور گسترده در دسته بندی دستگاه های صرفه جویی در آب گروه بندی کرد. استفاده مجدد از آب خاکستری ؛ برداشت آب باران و استفاده بهینه از آب در باغها و پارکها ؛ کاهش نشت ؛ تغییر رفتار از طریق افزایش آگاهی ؛ قیمت آب ؛ و اندازه گیری از آنجا که تصفیه ، پمپاژ و گرمایش آب مقدار قابل توجهی انرژی مصرف می کند ، استفاده از آب کمتر عرضه شده عمومی باعث کاهش مصرف انرژی نیز می شود.
به عنوان مثال ، در دانمارک و استونی ، افزایش مداوم قیمت آب از اوایل دهه 1990 منجر به کاهش قابل توجهی در مصرف آب خانگی شده است. اندازه گیری منجر به کاهش مصرف آب می شود. در انگلستان و ولز ، به عنوان مثال ، افرادی که در املاک اندازه گیری شده زندگی می کنند ، به طور متوسط ​​13 درصد کمتر از افرادی که در خانه های بدون اندازه هستند آب مصرف می کنند.

اقدامات سازگاری برنامه ریزی شده در اسلواکی عبارتند از:

    ارزیابی مجدد برآورد سیلاب های طراحی شده و ارزیابی مجدد ایمنی سدها و سازه های آبی ؛
    ارزیابی مجدد نیازهای آبی آینده ؛
    ارزیابی مجدد ایمنی برداشت آب موجود از مخازن برای تامین آب و تولید انرژی و افزایش جریان کم ؛
    توسعه روشهای ارزیابی خشکسالی و بررسی خشکسالیها و تأثیرات آنها بر محیط زیست آبهای آبی ؛
    کاهش مصرف سرانه خاص آب با استفاده از وسایل فنی ، کاهش تلفات و غیره.
    استفاده از یارانه ها و مالیات ها ، هزینه ها و جریمه ها برای افزایش آگاهی عمومی ؛
    وضع قوانین بهتر: سیاست کنونی نیاز به تهیه اقدامات سازگاری را در نظر نمی گیرد.
    بهینه سازی بهره برداری و مدیریت سیستم های آب موجود لازم است احتمال جبران کاهش عملکرد منابع آب ، به ویژه در مناطق پست و مرکزی اسلواکی مرکزی و شرقی را در نظر گرفت. لازم است امکان ساخت مخازن احتباسی که به تنظیم رواناب کمک می کند ، ارزیابی شود.
    مدیریت بهتر آب

به طور کلی ، تغییرات آب و هوایی ممکن است تأثیرات متفاوتی بر رواناب در مناطق جنوبی و شمالی اسلواکی داشته باشد. ممکن است در آینده بین شمال (قسمتهای بالاتر) و جنوب (قسمتهای پایین) کشور ، توزیع مجدد رواناب توسط دست بشر مورد نیاز باشد.

در کشورهای عضو شمالی اتحادیه اروپا ، سهم کشاورزی در کل مصرف آب از تقریباً صفر در برخی از کشورها تا بیش از 30 درصد در کشورهای دیگر متغیر است. تقریباً 100 water آب خنک کننده مورد استفاده در تولید انرژی به بدن آب بازگردانده می شود. در مقابل ، مصرف آب از طریق رشد و تبخیر محصول معمولاً به این معنی است که تنها حدود 30 درصد از آب برداشت شده برای کشاورزی بازگردانده می شود.

در حال حاضر ، تنها دو کشور آلمان و فرانسه بیش از 40 درصد از برداشت آب اروپا را در صنایع تولیدی به خود اختصاص داده اند.
تامین آب

به طور کلی ، آب نسبتاً فراوان با کل منابع آب شیرین در سراسر اروپا در حدود 2270 کیلومتر مکعب در سال است. علاوه بر این ، تنها 13 of از این منبع انتزاع می شود ، که نشان می دهد آب کافی برای پاسخگویی به تقاضا وجود دارد. با این حال ، در بسیاری از مناطق ، بهره برداری بیش از حد از طیف وسیعی از بخشهای اقتصادی تهدیدی برای منابع آب اروپا محسوب می شود و تقاضا اغلب از میزان دسترسی فراتر می رود. در نتیجه ، مشکلات کمبود آب به طور گسترده گزارش می شود ، با کاهش جریان رودخانه ، کاهش سطح آب دریاچه و آبهای زیرزمینی و خشک شدن تالابها به طور فزاینده ای عادی شده است. این کاهش کلی منابع آب نیز تأثیر مخربی بر زیستگاههای آبی و اکوسیستمهای آب شیرین دارد. علاوه بر این ، نفوذ شور آبخوان های ساحلی بیش از حد پمپاژ شده به طور فزاینده ای در سراسر اروپا در حال وقوع است و کیفیت آنها را کاهش داده و از استفاده بعدی آبهای زیرزمینی جلوگیری می کند.

تقریباً همه انتزاع برای تولید انرژی و بیش از 75 درصد آن برای صنعت و کشاورزی از منابع سطحی تأمین می شود. اما برای کشاورزی ، نقش آبهای زیرزمینی به عنوان منبع احتمالاً به دلیل برداشت غیرقانونی از چاهها دست کم گرفته می شود. آبهای زیرزمینی به دلیل کیفیت عموماً بالاتر از آبهای سطحی منبع غالب (حدود 55 درصد) برای تامین آب عمومی هستند. علاوه بر این ، در برخی از مناطق منبع قابل اطمینان تری نسبت به آبهای سطحی در ماه های تابستان فراهم می کند.
مخازن آب شیرین

در حال حاضر حدود 7000 سد بزرگ در سراسر اروپا یافت می شود که ظرفیت کل آنها حدود 20 درصد از کل منابع آب شیرین را تشکیل می دهد. تعداد مخازن بزرگ در اسپانیا (حدود 1200) ، ترکیه (حدود 610) ، نروژ (حدود 360) ایتالیا (حدود 570) ، فرانسه (حدود 550) ، انگلستان (حدود 500) و سوئد (حدود 190) بیشترین است. به ظرفیت کل مخازن اروپا حدود 1400 کیلومتر مکعب یا 20 درصد از کل منابع آب شیرین موجود است.

سه کشور با منابع آب نسبتاً محدود ، رومانی ، اسپانیا و ترکیه ، قادر به ذخیره بیش از 40 درصد از منابع تجدیدپذیر خود هستند. پنج کشور دیگر ، بلغارستان ، قبرس ، جمهوری چک ، سوئد و اوکراین ، ظرفیت ذخیره سازی کوچکتر اما قابل توجهی (20 تا 40 درصد) دارند. تعداد و حجم مخازن در سراسر اروپا در طول قرن بیستم به سرعت افزایش یافت. این میزان در سالهای اخیر بطور قابل توجهی کاهش یافته است ، در درجه اول به این دلیل که بیشتر سایتهای مناسب رودخانه برای سدسازی مورد استفاده قرار گرفته اند ، اما همچنین به دلیل نگرانی های فزاینده در مورد تاثیرات زیست محیطی مخازن.
پیش بینی وضعیت آینده اروپا
تقاضای آب

داده های مالکیت لوازم خانگی در حال حاضر به آسانی برای کشورهای عضو جدید در دسترس نیست ، اما اعتقاد بر این است که نرخ ها در حال حاضر نسبتاً پایین هستند و احتمال دارد در آینده افزایش یابد. درآمد بیشتر همچنین می تواند منجر به افزایش استفاده و در اختیار داشتن لوازم آب خانگی لوکس مانند دوش ، جکوزی و استخر شود. تغییر در شیوه زندگی ، مانند حمام و دوش طولانی تر و بیشتر ، استفاده بیشتر از ماشین های لباسشویی و تمایل به چمن سبز در تابستان ، می تواند تأثیر قابل توجهی بر مصرف آب خانگی داشته باشد. افزایش عرضه در جنوب اروپا تا حدی با افزایش تقاضا از گردشگری ایجاد شده است. در ترکیه ، برداشت آب عمومی از اوایل دهه 1990 به سرعت افزایش یافته است ، که نشان دهنده رشد جمعیت و افزایش گردشگری است.
پیش بینی می شود تنش آبی در اروپای مرکزی و جنوبی افزایش یابد. در اتحادیه اروپا ، درصد مساحت زمین تحت تنش شدید آبی به احتمال زیاد از 19 درصد امروز به 35 درصد تا دهه 2070 افزایش می یابد ، در حالی که پیش بینی می شود تعداد افراد آسیب دیده دیگر بین 16 تا 44 میلیون نفر باشد. علاوه بر این ، در جنوب اروپا و برخی از مناطق مرکزی و شرقی اروپا ، جریان آب تابستانی ممکن است تا 80 کاهش یابد.
عرضه

تخمین زده می شود که رواناب در شمال 47 درجه شمالی تقریباً 5 تا 15 درصد تا سال 2020 و 9 تا 22 درصد تا دهه 2070 افزایش یابد. این محدوده در شمال 60 درجه شمالی بطور قابل ملاحظه ای بالاتر خواهد بود ، به ویژه در فنلاند و شمال روسیه. میانگین رواناب سالانه در اروپا بسیار متفاوت است ، از کمتر از 25 میلی متر در جنوب شرقی اسپانیا تا بیش از 3000 میلی متر در ساحل غربی نروژ. بنابراین تغییرات آب و هوایی توزیع منابع آب در اروپا را بسیار ناهموارتر از امروز می کند. و حتی امروزه توزیع بسیار ناهموار است ، به ویژه با توجه به توزیع تراکم جمعیت. تقریباً 20 درصد منابع آب در شمال 60 درجه شمالی قرار دارد ، در حالی که تنها 2 درصد مردم در آنجا زندگی می کنند.

پیش بینی وضعیت آینده در اسلواکی

در بیشتر مناطق اسلواکی کاهش رواناب انتظار می رود. کاهش پیش بینی شده بستگی به سناریوی تغییرات آب و هوایی و قسمتی از اسلواکی دارد و بین 5 تا 40 درصد در سال 2030 و 5 درصد و بیش از 40 درصد در سال 2075 در مقایسه با دوره مرجع 1951-1980 متغیر است. بیشترین افت در مناطق پست پیش بینی می شود ، جایی که متوسط ​​کاهش متوسط ​​رواناب طولانی مدت به ترتیب 29 and و 45٪ در 2030 و 2075 انتظار می رود. کاهش اندکی در رواناب در کوهها (8 درصد در سال 2030 و 14 درصد در 2075) پیش بینی می شود. بیشترین کاهش در جنوب اسلواکی مرکزی (35٪ در 2030 و 50٪ در 2075) انتظار می رود. در کل قلمرو اسلواکی تغییرات درون سالانه در توزیع رواناب انتظار می رود: افزایش رواناب زمستانی و بهاری ، کاهش رواناب اواخر بهار و تابستان. تغییرات پیش بینی شده در سال 2075 به ترتیب ده ها درصد است. این اعداد به دلیل عدم قطعیت در روش ها و سناریوها باید با دقت تفسیر شوند. گرچه روند تغییرات بسیار محتمل است.
اروپا: پنج دسته دریاچه

تقریباً یک و نیم میلیون دریاچه در اروپا وجود دارد ، اگر آبهای کوچک با مساحت تا 0.001 کیلومتر مربع شامل شوند. مساحت کل دریاچه ها بیش از 200،000 کیلومتر مربع است. علاوه بر این مخازن دست ساز تقریباً 100000 کیلومتر مربع را پوشش می دهند. واکنش دریاچه های اروپایی به تغییرات آب و هوایی را می توان با تقسیم دریاچه ها به پنج دسته مورد بحث قرار داد:
دریاچه های عمیق و معتدل

به عنوان مثال ، نمایندگان معمولی این کلاس هستند. دریاچه های مگیوره ، اوهرید ، ژنو و کنستانس به ترتیب با عمق متوسط ​​177 ، 164 ، 153 و 90 متر. به دلیل عمق زیاد و زمستانهای نسبتاً معتدل ، معمولاً پوششی از یخ وجود ندارد. تغییرات آب و هوایی آینده در اروپا ممکن است گردش مالی دریاچه های عمیق را سرکوب کند. این به معنای افزایش شرایط تهی کننده و افزایش خطر eutrophication است. همچنین می توان شرایط اکسیژن را به دلیل افزایش فعالیت باکتریایی در آبهای عمیق و رسوبات سطحی تهدید کرد.
دریاچه های کم عمق و معتدل

بالاتون (600 کیلومتر مربع ، 3 متر) در مجارستان و ماریتز (114 کیلومتر مربع ، 8 متر) در آلمان متعلق به این کلاس هستند. افزایش دمای آب ممکن است منجر به افزایش تولید اولیه و ترکیب باکتریایی شود. احتمال وقایع شدید مضر ، به عنوان مثال تولید انبوه جلبک سبز آبی افزایش می یابد. اثرات ممکن است به زندگی ماهیان نیز تسری یابد. تغییرات در ترکیب گونه ها و کاهش صید ماهی پیش بینی می شود. استفاده از عبارت "آلودگی حرارتی" برای این دریاچه ها به خوبی توجیه شده است.
دریاچه های بورئال

لادوگا (17 670 کیلومتر مربع ، 51 متر) ، اونگا (9670 کیلومتر مربع ، 30 متر) و ونرن (5670 کیلومتر مربع ، 27 متر) بزرگترین در این کلاس هستند ، همچنین سه دریاچه بزرگ در اروپا هستند. این گروه شامل حدود 120 دریاچه با مساحت بیش از 100 کیلومتر مربع است. اکثر دریاچه های منطقه مغزی هر سال در دو دوره اختلاط از بالا به پایین مخلوط می شوند. کوتاه شدن دوره پوشش یخ بارزترین پیامد تغییر آب و هوا در این دریاچه ها خواهد بود. این می تواند شرایط اکسیژن را در زمستان و بهار بهبود بخشد.
دریاچه های قطب شمال

اینها عمدتا آبهای کوچک در کوههای شمالی اسکاندیناوی و در منطقه تاندرا هستند. دریاچه های قطب شمال به طور کلی به تغییرات محیطی حساس هستند. ذوب شدن یخبندان دائمی ممکن است اکوسیستم دریاچه های قطبی را به طور جدی تهدید کند. در برخی موارد ممکن است کل دریاچه در نتیجه ذوب زمین و افزایش تبخیر ناپدید شود.
دریاچه های کوهستانی

همه این دریاچه ها در ارتفاع زیاد در مرکز اروپا و همچنین آنهایی که در جنوب اسکاندیناوی واقع شده اند تعلق دارند. حتی اگر دریاچه های کوهستانی توسط کانال هایی به هم متصل شده باشند ، محدودیت های فیزیکی و زیست محیطی مهاجرت گونه ها را بین آنها محدود می کند. در آب و هوای گرم ، هیچ راه فراری وجود ندارد. تنها امکان بقا سازگاری است.
وضعیت کنونی در اروپا
تقاضای آب

در کل اتحادیه اروپا ، تولید انرژی 44 درصد از کل برداشت آب را شامل می شود و در درجه اول به عنوان آب خنک کننده عمل می کند. 24 درصد آب برداشت شده در کشاورزی ، 21 درصد برای تامین آب عمومی و 11 درصد برای مصارف صنعتی استفاده می شود.

با این حال ، این ارقام در سطح اتحادیه اروپا برای استفاده بخشی از آب ، تفاوت های قوی منطقه ای را پنهان می کند. به عنوان مثال ، در جنوب اروپا ، کشاورزی بیش از نیمی از کل برداشت ملی را به خود اختصاص می دهد که در برخی مناطق به بیش از 80٪ می رسد ، در حالی که در اروپای غربی بیش از نیمی از آب برداشت شده به عنوان آب خنک کننده به تولید انرژی می پردازد. در کشورهای عضو شمالی اتحادیه اروپا ، سهم کشاورزی در کل مصرف آب از تقریباً صفر در برخی از کشورها تا بیش از 30 درصد در کشورهای دیگر متغیر است. تقریباً 100 water آب خنک کننده مورد استفاده در تولید انرژی به بدن آب بازگردانده می شود. در مقابل ، مصرف آب از طریق رشد و تبخیر محصول معمولاً به این معنی است که تنها حدود 30 درصد از آب برداشت شده برای کشاورزی بازگردانده می شود.
در حال حاضر ، تنها دو کشور آلمان و فرانسه بیش از 40 درصد از برداشت آب اروپا توسط صنایع تولیدی را به خود اختصاص داده اند.