مدیریت منابع آب در شیلی | بخش اول

مدیریت منابع آب (WRM) در شیلی به دلیل کد آب 1981 مشهور است - پس از آنکه ژنرال آگوستو پینوشه کنترل کودتای نظامی را در دست گرفت. مکانیزم های بازار آزاد به فلسفه اقتصادی در WRM تبدیل شدند ، از جمله توسعه بازارهای آب و مجوزهای قابل تجارت آب. یک اصلاح اساسی در قانون آب 1981 در سال 2005 برای رسیدگی به نگرانی های مربوط به برابری اجتماعی و حفاظت از محیط زیست امضا شد. مدیریت منابع آب در شیلی بین بخش خصوصی که سرمایه گذاری برای زیرساخت ها و توزیع را انجام می دهد ، مشترک است و آژانس ها نظارت نظارتی ، حفظ سوابق و صدور حقوق آب را ارائه می دهند. شیلی با بولیوی و آرژانتین برای مدیریت منابع مشترک و پروژه های ذخیره آب مذاکره می کند. شیلی همچنین با تامین 150 میلیون دلار وام توسط بانک جهانی و بانک توسعه بین آمریکایی از منابع آب روستایی حمایت می کند.

شیلی دارای سه منطقه هیدرولوژیکی مجزا است:

    مناطق خشک شمالی ، از جمله بیابان آتاکاما ، یکی از خشک ترین نقاط روی زمین
    مناطق مرکزی معتدل هستند و از بزرگترین مراکز جمعیتی سانتیاگو و والپارائسو پشتیبانی می کنند
    استانهای جنوبی کم جمعیت باران و برف زیادی دریافت می کنند.

تعدادی رودخانه مهم در شیلی وجود دارد. طولانی ترین رودخانه شیلی ، رودخانه لوا ، در صحرای آتاکاما واقع شده است. بزرگترین رودخانه از نظر حجم ، ریو بیکر در منطقه ایسن ، پاتاگونیا ، و بیوبائو ، منبع انرژی آبی ، و مایپو آب سانتیاگو را تأمین می کند.

کیفیت آب در شیلی بسیار خوب است و به دلیل سیستم های تأمین آب و فاضلاب برجسته شناخته شده است. کمیسیون ملی محیط زیست (CONAMA) هدفی را برای تصفیه 95٪ فاضلاب تا سال 2010 تعیین کرد. آلودگی نقطه ای ناشی از پساب معادن و رواناب کشاورزی غیرمنظوره مشکلی است زیرا آب تصفیه نشده به دریاچه ها ، رودخانه ها و سفره های زیرزمینی تخلیه می شود. شیلی از سال 1980 که اعلام کرد "در محیطی بدون آلودگی زندگی می کند" در این زمینه پیشرفت کرده است.

شیلی صادرات میوه و شراب را افزایش داده است که نیاز به بهبود و رشد فناوری و مدیریت آبیاری دارد. پروژه های آبی آبی آینده بر روی رودخانه بیکر در مراحل برنامه ریزی است و باید به شیلی برای مقابله با نیازهای انرژی خود کمک کند. پروژه های برق آبی 40 درصد برق شیلی را تولید می کند. معدن مس یکی از عوامل اصلی تولید ناخالص داخلی شیلی است و به حجم زیادی آب نیاز دارد. بنابراین بین مصارف داخلی آب و نیازهای تامین نیازهای صادراتی مس و میوه ها اختلاف ایجاد می شود. یخچال های طبیعی زیادی در شیلی وجود دارد و تغییرات آب و هوایی سرعت ذوب را افزایش می دهد. با ادامه ذوب ، کارشناسان توافق می کنند که نیروی آبی ، آبیاری و تامین آب برای مصرف انسان ممکن است کاهش یابد.
تاریخچه مدیریت منابع آب

از سال 1855 ، قانون مدنی ایالت مجوز استفاده از آب را به افراد خصوصی داد. تقریباً صد سال بعد ، شیلی قانون آب 1951 را تصویب کرد که سیستم مدیریت حقوق آب را بسیار شبیه به آنچه در غرب ایالات متحده اعمال می شد ، ارائه می داد ، زیرا دولت حقوق موقت آب را که پس از استفاده به حقوق مالکیت حفاظت شده تبدیل شد ، اعطا کرد. در سال 1967 ، یک کد جدید آب به جای کد 1951 تصویب شد و بخشی از اصلاح قانون کشاورزی بود. قانون آب 1967 با هدف تقویت مالکان زمین برای دریافت آب و تلاش برای توزیع مجدد آب به عنوان یکی از اجزای استراتژی دولتها برای اصلاح سیاست کشاورزی انجام شد. قانون آب 1967 کنترل دولت بر آب را تقویت کرد و توزیع مجدد املاک بزرگ و سلب مالکیت زمین و آب را بدون هیچ گونه غرامت به دارندگان قبلی امکان پذیر کرد. زمین های مصادره شده قبل از 1974 به مزارع کوچک تقسیم شد و حق زمین و آب به ساکنان فعلی ، از جمله تقریباً 48000 کشاورز کوچک اعطا شد. این اصلاحات تا حدی و وخامت وضعیت اقتصادی منجر به سرنگونی آلنده در سال 1973 توسط ارتش شد. دولت نظامی جدید ژنرال آگوستو پینوشه شروع به اتخاذ سیاست های اقتصادی بازار آزاد کرد و سپس در 1980 قانون اساسی جدیدی را امضا کرد. پیگیری کردن.
مدل مدیریت آب شیلی و کد آب 1981

قانون آب 1981 مصوب قانون اساسی شیلی ، چارچوبی را تعیین کرد که بر اساس آن تخصیص و مدیریت منابع آب در شیلی به کار گرفته می شود. بین المللی که به عنوان "مدل شیلی" شناخته می شود ، تجربه شیلی در مدیریت منابع آب با استفاده از نیروهای بازار آزاد و بازارهای آب برای تخصیص مجدد آب به استفاده با ارزش بالا مشخص می شود. اگرچه حقوق خصوصی آب قبل از سال 1981 در شیلی وجود داشت ، اما قوانین قبلی آب ایجاد و راه اندازی یک بازار کارآمد آب را محدود کرده بود. هنگامی که قانون آب در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980 در حال تدوین بود ، دولت نگران آبیاری و کشاورزی بود.