مدیریت منابع آب در شیلی | بخش چهارم

رودخانه مائول در بخش مرکزی شیلی که به دلیل کشاورزی ، از جمله تاکستانهای آبیاری شده ، و همچنین ادبیات و شعرهایی که از آن الهام گرفته است ، مشهور است. و رودخانه مایپو که آب آشامیدنی برای سانتیاگو پایتخت فراهم می کند و همچنین منبع اصلی آب برای آبیاری است.

میزان مصرف آبهای زیرزمینی سفره های آبی در شیلی بسیار کمتر از آبهای سطحی است. تا سال 1999 ، تنها 1.455 کیلومتر مکعب از سفره های آبی که توسط 9 حوضه آبریز برجسته در شیلی شارژ می شوند ، خارج شد.

جدول زیر بین پانزده منطقه اداری شیلی و ویژگیهای اصلی هیدرولوژیکی آنها تمایز قایل شده است.
گنجایش انبار
ذخیره سازی مصنوعی. شیلی دارای ظرفیت مخزن مصنوعی 4.66 کیلومتر مکعب است که 4.2 کیلومتر آن در پشت سدهای بزرگ ذخیره می شود. تقریباً 0.5 کیلومتر مکعب در پشت سدهای کوچک کارهای عمومی ذخیره می شود. اکثریت آب ذخیره شده در این مخازن در سه منطقه از پانزده منطقه واقع شده است. مناطق IV ، VI و VII (از جدول بالا) تقریباً 80٪ ذخیره آبهای سطحی مصنوعی شیلی را تشکیل می دهند.

ذخیره سازی طبیعی شیلی دارای تعداد زیادی دریاچه طبیعی با ظرفیت تقریبی 7 کیلومتر مکعب است. مناطق جنوبی میزبان دریاچه ها و تالاب های متعددی است که برخی از آنها با آرژانتین مشترک است. تراکم جمعیت در جنوب شیلی (0.1 تا 0.6 نفر/کیلومتر مربع) بسیار کم است ، بنابراین تقاضا برای آب و توسعه منابع آب حداقل است.
خشکسالی و سیل

در مناطق مرکزی و پرجمعیت شیلی میزان بارندگی بسیار متغیر است و گاه گاه سیل و خشکسالی رخ می دهد. در اوایل سال 2008 یکی از بدترین خشکسالی هایی که شیلی را تحت تاثیر قرار داد ، دولت را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری کرد. 50 منطقه کشاورزی در مرکز شیلی تحت تأثیر قرار گرفت و کشاورزان مجبور به آبیاری با کاهش آبهای زیرزمینی شدند. برخی از مخازن سدهای برق آبی در کمترین حد خود قرار داشتند. در حالی که سال 2008 یکی از بدترین خشکسالی های ثبت شده برای مناطق مرکزی بود ، مناطق جنوبی مانند لا آراوکانیا ، بیوبائو و منطقه لوس ریوس نیز در سپتامبر 2008 بیش از سه روز متوالی باران سیل آسا را ​​باریدند که باعث جاری شدن سیلاب شدید و اعلام وضعیت اضطراری دیگر شد. به
کیفیت آب

در مناطق شمالی شیلی ، آلودگی منبع نقطه ای از پساب معادن یک مشکل است. از آنجا که آب زیادی در رودخانه ها وجود ندارد ، رقیق شدن آلاینده ها بسیار کاهش می یابد. در مرکز شیلی آلودگی صنعتی یک مسئله است. اغلب این ترشحات مستقیماً در حوضه های رودخانه ، دریاچه ها و مجاری آبیاری تصفیه نمی شوند. آلودگی غیرمنطقی ناشی از رواناب کشاورزی از جمله نیترات کودها و فاضلاب تصفیه نشده آبهای زیرزمینی را آلوده می کند. شدت مشکل هنوز به طور دقیق تعیین نشده است.
مدیریت منابع آب بر اساس بخش خشکسالی و سیل

در مناطق مرکزی و پرجمعیت شیلی میزان بارندگی بسیار متغیر است و گاه گاه سیل و خشکسالی رخ می دهد. در اوایل سال 2008 یکی از بدترین خشکسالی هایی که شیلی را تحت تاثیر قرار داد ، دولت را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری کرد. 50 منطقه کشاورزی در مرکز شیلی تحت تأثیر قرار گرفت و کشاورزان مجبور به آبیاری با کاهش آبهای زیرزمینی شدند. برخی از مخازن سدهای برق آبی در کمترین حد خود قرار داشتند. در حالی که سال 2008 یکی از بدترین خشکسالی های ثبت شده برای مناطق مرکزی بود ، مناطق جنوبی مانند لا آراوکانیا ، بیوبائو و منطقه لوس ریوس نیز در سپتامبر 2008 بیش از سه روز متوالی باران سیل آسا را ​​باریدند که باعث جاری شدن سیلاب شدید و اعلام وضعیت اضطراری دیگر شد. به
کیفیت آب

در مناطق شمالی شیلی ، آلودگی منبع نقطه ای از پساب معادن یک مشکل است. از آنجا که آب زیادی در رودخانه ها وجود ندارد ، رقیق شدن آلاینده ها بسیار کاهش می یابد. در مرکز شیلی آلودگی صنعتی یک مسئله است. اغلب این ترشحات مستقیماً در حوضه های رودخانه ، دریاچه ها و مجاری آبیاری تصفیه نمی شوند. آلودگی غیرمنطقی ناشی از رواناب کشاورزی از جمله نیترات کودها و فاضلاب تصفیه نشده آبهای زیرزمینی را آلوده می کند. شدت مشکل هنوز به طور دقیق تعیین نشده است.
مدیریت منابع آب بر اساس بخش
آب آشامیدنی و بهداشت
در شیلی ، نوشیدن آب بی خطر است ، زیرا 99 ~ از ارائه دهندگان خدمات آب از هنجارهای باکتریولوژیکی و ضدعفونی کننده پیروی می کنند. در سال 2006 در مورد مدیریت کیفیت آب در شیلی ، نویسندگان گزارش دادند که در سال 2000 ، 99.1 درصد از جمعیت شهری و 72.3 درصد از جمعیت روستایی به آب آشامیدنی دسترسی داشتند.

کیفیت آب در شیلی پس از آنکه "حق زندگی در محیط بدون آلودگی" ذکر شد در قانون اساسی 1980 افزایش یافته است ، با این حال ، آلودگی آب هنوز نگران کننده است. این بیشتر به دلیل تخلیه منبع فاضلاب خانگی و صنعتی تصفیه نشده است. در اوایل دهه 1990 ، تخلیه فاضلاب خانگی و صنعتی تقریباً 43 متر مکعب در ثانیه (1،520 فوت مکعب در ثانیه) بود که آلودگی خانگی 56 درصد از این کل و پساب صنعتی 44 درصد بود.