تامین آب و فاضلاب در سنگال | بخش چهارم

مشارکت اجتماعی برای استندپایپ در داکار

یکی دیگر از رویکردهای نوآورانه، مشارکت جامعه با SONES، SdE و یک سازمان غیردولتی بین‌المللی با ریشه‌های محلی، Enda Tiers-Monde، برای انتخاب مکان برای استندپایپ‌ها، ساخت و بهره‌برداری از آنها است. این برنامه برای خدمت به خانوارهای فقیری که قبلا از آب چاه آلوده استفاده می کردند، ایستگاه های اندازه گیری نصب می کند. این برنامه به جای تکیه بر هدف قرار دادن اقشار ضعیف در سمت عرضه، پاسخگوی تقاضا است. مشارکت جامعه قوی است - آنها به شدت در برنامه ریزی، ساخت و ساز و نگهداری شرکت دارند که منجر به مالکیت قوی و بازیابی تقریباً 100 درصدی هزینه می شود. همه ایستگاه‌ها اندازه‌گیری می‌شوند—خانوارها به اپراتور ایستگاه پرداخت می‌کنند در حالی که اپراتور هزینه آب فله را پرداخت می‌کند. جامعه خود اپراتور (یا گروهی از اپراتورهای چرخشی) را انتخاب می کند که ممکن است برای جامعه در ازای دستمزد یا گهگاه برای خود برای سهم کار کنند. دو نوع طرح standpipe وجود دارد - در یکی SONES هزینه زیرساخت را به طور کامل تامین می کند و در دیگری ENDA زیرساخت را تامین می کند. این طرح اخیر که به عنوان برنامه "Eau Populaire" شناخته می شود، در سال 1995 آغاز شد. طرح SONES تقریباً 250 جایگاه نصب کرده است، طرح ENDA تقریباً 130. در سال 2001، تخمین زده می شود که 200000 نفر به لطف 'Eau' به آب آشامیدنی دسترسی پیدا کرده اند. پروژه مردمی این پروژه منجر به کاهش قابل توجه بیماری های ناشی از آب در کودکان شده است. همچنین منجر به ایجاد چند صد شغل (اپراتورهای ایستگاهی که بین 30000 تا 80000 CFA در ماه دریافت می کنند) و همچنین تامین مالی سایر پروژه های محلی از طریق رسیدهای ایستگاهی منجر شده است.
تامین آب روستایی

در مناطق روستایی، دولت از سال 1999 از طریق پروژه آزمایشی REGEFOR در سنگال مرکزی، از معرفی مدل‌های مدیریت پایدارتر برای سیستم‌های آب لوله‌کشی با استفاده از گمانه‌ها حمایت کرد. از جمله ویژگی های نوآورانه این پروژه می توان به استفاده از اندازه گیری و قیمت گذاری حجمی، قراردادهای تعمیر و نگهداری اجباری با شرکت های بخش خصوصی و پشتیبانی از طریق اعتبار خرد اشاره کرد. اولین پروژه آزمایشی 80 گمانه را پوشش داد. در سال 2009 قرار است یک شرکت تعمیر و نگهداری خصوصی برای 621 گمانه در منطقه مرکزی سنگال قرارداد ببندد و تا ژانویه 2010 تمام 1400 گمانه کشور تحت قراردادهای تعمیر و نگهداری خصوصی باشد.
تاریخچه و تحولات اخیر
اولین مشارکت عمومی خصوصی (1960-71)

1971-1960: شرکت ژنرال دس ائوکس دو سنگال، یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ژنرال دِس فرانسه، تحت یک قرارداد اجاره (affermage) مسئول تامین آب شهری سنگال شد.
مدیریت دولتی (1971–اواسط دهه 1990)

1971: تحت ریاست جمهوری لئوپولد سنگور، طرفدار سوسیالیسم آفریقایی، دولت شرکت آب را ملی کرد و شرکت ملی آب عمومی Société Nationale d'Exploitation des Eaux du Sénégal (SONEES) را ایجاد کرد. حداقل در مناطق روستایی آب به صورت رایگان ارائه می شود.

1983: تحت ریاست جمهوری عبدو دیوف (1981-2000)، SONEES قرارداد امتیازی را با دولت امضا کرد. در مناطق روستایی، تعرفه‌های آب با استفاده از هزینه ثابت برای هر خانوار در غیاب اندازه‌گیری وضع می‌شوند.

1994: دولت یک فرآیند یک ساله را برای طراحی اصلاحات بخش، از جمله مجموعه ای از کارگاه ها و توصیه های بانک جهانی و ارزیابی اصلاحات در سایر کشورها آغاز کرد.
دومین مشارکت عمومی خصوصی (از اواسط دهه 1990)

1995: دولت تصمیم گرفت در اولین نامه سیاست توسعه خود، ارائه خدمات آب شهری را به بخش خصوصی تحت یک قرارداد اجاره واگذار کند.

1996: SONEES منحل شد و سه شرکت جدید ایجاد شد: Société Nationale des Eaux du Sénégal (SONES)، شرکت هلدینگ دارایی دولتی، Sénégalaise des Eaux (SDE)، شرکت عامل خصوصی، و Office National de l'Assainissement du Sénégal. (ONAS)، شرکت بهداشت عمومی. SONES مالک دارایی ها است، مسئول سرمایه گذاری در زیرساخت ها و تنظیم SDE است. SDE مسئول عملیات، تعمیر و نگهداری منظم، مقداری سرمایه گذاری برای گسترش سیستم، و همچنین صورتحساب و جمع آوری است. به گفته بانک جهانی، این واقعیت که هیچ اخراج عمده ای در طول اصلاحات لازم نبود، به روابط خوب کمک کرد، زیرا این شرکت در ابتدا پر از پرسنل زیادی نداشت.

1998: SONES و SDE با موفقیت دوباره چندین هدف دست نیافتنی در قرارداد را بدون توسل به داوری یا دعوی قضایی مذاکره کردند.

1998: یک Conseil Supérieur de l'Eau، به ریاست نخست وزیر، برای تعیین سیاست های مدیریت منابع آب و تامین آب ایجاد شد.

1999: پروژه آزمایشی REGEFOR در سنگال مرکزی با حمایت آژانس توسعه فرانسه AFD با هدف توسعه اصول مدیریتی جدید بر اساس عدم مشارکت دولت به نفع کاربران و بخش خصوصی آغاز شد: اندازه گیری، قیمت گذاری حجمی، آموزش دیده. مدیران و تکنسین ها و روابط روشن بین بازیگران مختلف. این امر مستلزم یک "انقلاب فرهنگی" در میان روستائیان و در داخل دولت بود که مسئولیت نگهداری از تجهیزات به بخش خصوصی واگذار شد.