تامین آب و فاضلاب در پرتغال | بخش سوم

از این رو، دولت در سال 1993 سیاستی را برای ارتقاء فعال شرکت های چند شهرداری از طریق مصوبه 379/93 ارائه کرد. ابزار اصلی برای پیشبرد روند اصلاحات، شرکت هولدینگ عمومی Águas de Portugal بود که در همان سال ایجاد شد، که می‌بایست مالک اکثریت شرکت‌های چند شهری جدید در کنار شهرداری‌های شرکت‌کننده باشد. دولت دسترسی ترجیحی به صندوق‌های ساختاری اتحادیه اروپا را برای شهرداری‌هایی فراهم کرد که موافقت کردند در شرکت‌های چند شهری جدید که به تدریج در سال 1995 ایجاد شدند، شرکت کنند. حزب به حزب سوسیالیست نخست وزیر آنتونیو گوترش پس از انتخابات 1995.

در سال 2000، دولت اولین برنامه راهبردی آب و فاضلاب را منتشر کرد که نوسازی بخش و تجمیع ارائه خدمات را بیشتر ترویج کرد. در همان سال آژانس رگولاتوری IRAR کار خود را آغاز کرد. مدیریت پسماند جامد در حوزه AdP و IRAR بود که بعداً به ERSAR تغییر نام داد. پس از تغییرات بعدی دولت در انتخابات سال 2002 که توسط سوسیال دموکرات ها و در سال 2005 توسط سوسیالیست ها به دست آمد، سیاست های بخش همچنان پایدار بود. حکم دادگاه دادگستری اروپا (ECJ) در 29 سپتامبر 2005 علیه پرتغال به دلیل رعایت نکردن یک سری از پارامترهای آب آشامیدنی مندرج در دستورالعمل آب آشامیدنی اتحادیه اروپا مشخص شد. در سال 2007 دولت دومین برنامه استراتژیک خود را برای آب و فاضلاب منتشر کرد.
تحولات از سال 2007

در مارس 2007، کمیسیون اروپا رویه های نقض را علیه پرتغال به دلیل عدم رعایت سه حکم دادگاه در مورد کیفیت آب آشامیدنی آغاز کرد. همچنین پرتغال را به دلیل عدم اجرای دستورالعمل چارچوب اتحادیه اروپا برای فاضلاب به دیوان عدالت اروپا ارجاع داد.

استاوروس دیماس، کمیسر محیط زیست گفت: "مهم است که پرتغال از این احکام دادگاه پیروی کند، زیرا آنها تأثیر مستقیمی بر سلامت عمومی و حفاظت از مناطق مهم طبیعی دارند. کمیسیون چاره ای جز ادامه اقدامات قانونی در صورت تمایل ندارد. به سطح حفاظت از محیط زیست در نظر گرفته شده در قانون ما دست یابیم."

در 29 مورد از مناطق شهری مربوط به این دستورالعمل، سیستم های جمع آوری و/یا تصفیه مورد نیاز هنوز وجود ندارد. به عنوان مثال در لیسبون، تصفیه خانه فاضلاب آلکانتارا عملیاتی نیست. در Matosinhos در منطقه Oporto، تنها درمان اولیه (پایه) وجود دارد. در Costa de Aveiro، 60٪ از بار آلاینده تولید شده جمع آوری نمی شود و 65٪ درمان نمی شود. در Povoa de Varzim /Vila do Conde، 60 درصد از بار جمع آوری نشد و سطح درمان در محل ناشناخته بود. در آگوست 2010 یک تصفیه خانه سوم شروع به کار کرد.

در مورد آب آشامیدنی، پرتغال هنوز برخی از پارامترهای دستورالعمل اتحادیه اروپا را رعایت نمی کند. به عنوان مثال، تقریباً 50 درصد از مناطق تأمین آب از نظر کلیفرم کل مطابقت ندارند، در حالی که 20 درصد از مناطق با پارامتر کلیفرم های مدفوعی مطابقت ندارند. این وضعیت در سال 2004 بهبود یافت، آخرین سالی که پرتغال برای آن اطلاعات ارائه کرد.
تعرفه ها و بازیابی هزینه ها

برای شرکت های منطقه ای تعرفه آب بین 0.31 تا 0.55 یورو در هر متر مکعب و تعرفه فاضلاب بین 0.33 تا 0.54 یورو در هر متر مکعب متغیر است. در حالی که در سیستم های تامین آب، سطوح بازیابی هزینه رضایت بخش است، وضعیت در مورد بهداشت به وضوح ناپایدار است. مناطق شهری ساحلی نسبت های بازیابی هزینه بیشتری را نسبت به مناطق داخلی نشان می دهند، به ویژه در مورد منطقه شمال شرقی که هزینه ها بیشتر و درآمدها کمتر است. فرمانی که سیاست تعرفه آب و فاضلاب را تعریف می کند در سال 2007 نهایی می شود. این فرمان قوانین اساسی برای تعیین تعرفه را تعیین می کند و هدف آن دستیابی به بازیابی کامل هزینه ها، مطابق با دستورالعمل چارچوب اتحادیه اروپا است.

در سال 2010، دولت در حال برنامه ریزی برای ایجاد یک صندوق تعادلی تعرفه ملی برای یارانه متقابل آب و برق در مناطق فقیرتر داخلی با درآمدهای حاصل از مناطق ساحلی ثروتمندتر بود. رگولاتور ERSAR می گوید که از مکانیزم مشابه در هیچ کجای دنیا آگاه نیست.

اعتراضاتی نسبت به افزایش تعرفه ها تحت امتیازات خصوصی صورت گرفته است. به عنوان مثال، ساکنان Paços de Ferreira، شهرداری در شمال پرتغال، می گویند که پس از تسلط شرکت خصوصی AGS بر سیستم آب آنها، قیمت آب هر سال حدود 6 درصد افزایش یافته است.
سرمایه گذاری و امور مالی

بسیاری از سیستم های آبی در پرتغال بسیار قدیمی هستند، به طوری که نیاز اساسی برای بازسازی زیرساخت وجود دارد. از سال 2000 تا 2006 نیازهای سرمایه گذاری در این بخش 4.23 میلیارد یورو برآورد شد که شامل 2.37 میلیارد یورو در تامین آب فله و تصفیه فاضلاب (vertem "baixa") بود. سرمایه گذاری های واقعی به همان ترتیب بزرگی بودند، اما با تفکیک بسیار متفاوت از آنچه انتظار می رفت.