منابع آب شیرین ترکیه | بخش اول

وضعیت کنونی ترکیه

ترکیه یکی از پرآب‌ترین کشورهای دریای مدیترانه است، اما به دلیل افزایش جمعیت از 28 میلیون نفر در دهه 1960 به 68 میلیون نفر در سال 2000، دسترسی به منابع آبی از حدود 4000 مترمکعب به 1500 متر مکعب سرانه در سال کاهش یافته است. امروز. تقاضای آب در ترکیه در نیمه دوم قرن گذشته تقریباً دو برابر شده است. تقاضای کلی آب در ترکیه با توجه به اثرات خشکسالی (یا تغییرات آب و هوایی) به افزایش خود ادامه می دهد. ترکیه در سال های آینده از کمبود آب رنج خواهد برد. انتظار می رود در سال 2050 در نتیجه رشد جمعیت و تأثیر تغییرات آب و هوا، دسترسی به آب به 1000 متر مکعب کاهش یابد.

حدود 74 درصد از کل منبع آب ترکیه برای آبیاری کشاورزی استفاده می شود، 15 درصد باقی مانده و 11 درصد به ترتیب برای مصارف شرب - خانگی و صنعتی استفاده می شود (9،31).
برداشت از ذخایر آب زیرزمینی تجدید ناپذیر

«آب‌های زیرزمینی تجدیدناپذیر» به آب‌های زیرزمینی اطلاق می‌شود که با برداشت بیش از مقدار تغذیه به دست می‌آیند. مقدار برداشت غیر قابل تجدید آب زیرزمینی که به تقاضای ناخالص آب آبیاری کمک می کند، برای تعداد زیادی از کشورها محاسبه شده است که امکان یک دید کلی را فراهم می کند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که برداشت آب‌های زیرزمینی تجدیدناپذیر در سطح جهان نزدیک به 20% یا 234 کیلومتر مکعب در سال به تقاضای ناخالص آب آبیاری (برای سال مرجع 2000) کمک می‌کند و از سال 1960 بیش از سه برابر شده است. از سال 1960 تا سال 2000 افزایش وابستگی آبیاری به آب های زیرزمینی ناپایدار با گذشت زمان نشان داده شد. بنابراین، آبیاری بیشتر و بیشتر توسط یک منبع آب ناپایدار پایدار می شود.

ارزیابی‌های کشور نشان می‌دهد که آب‌های زیرزمینی تجدیدناپذیر یا غیرپایدار سهم بزرگی از آب آبیاری فعلی را تأمین می‌کنند، به‌ویژه برای مناطق نیمه‌خشک که آب شیرین سطحی و بارندگی بسیار کمیاب است: پاکستان، ایران، عربستان سعودی، لیبی، امارات و قطر. بیشتر آبیاری فعلی در این مناطق توسط آب های زیرزمینی غیرپایدار انجام می شود.

برای اروپا، سهم (٪) برداشت از آب های زیرزمینی تجدید ناپذیر به تقاضای ناخالص آب آبیاری برای ایتالیا (15٪)، اسپانیا (7٪)، ترکیه (7٪) و یونان (2٪) (12) محاسبه شد. افزایش پیش بینی شده در تقاضای آبیاری در جنوب اروپا به کاهش بیشتر منابع آب زیرزمینی کمک خواهد کرد.
آسیب پذیری ها ترکیه - پیش بینی آینده

مطالعات نشان می دهد که ترکیه دارای بالاترین سطح تهدید امنیت آب در بین کشورهای اروپایی است. این کشور پرجمعیت است و بیشتر مناطق کشور با تنش آبی زیاد یا بسیار زیاد مواجه هستند. این مشکل احتمالاً با افزایش سریع جمعیت و خشک شدن بالقوه مرتبط با افزایش دما افزایش می یابد. تخمین تغییرات رواناب بین 52- تا 61- درصد و کاهش 20 درصدی، 35 درصد و 50 درصدی آب های سطحی در حوضه های ترکیه برای سال های 2030، 2050 و 2100 گزارش شده است. تا سال 2100 ترکیه ممکن است گسترش مناطق خشک را تجربه کند که می تواند منجر به افزایش تنش آبی در اطراف نواحی جنوبی مدیترانه شود.

اثرات احتمالی تغییر اقلیم بر منابع آبی شرق مدیترانه و منطقه خاورمیانه با استفاده از مدل آب و هوای منطقه‌ای با وضوح بالا (PRECIS) با مقایسه شبیه‌سازی‌های بارش 2040-2069 و 2070-2099 با 1961-1990 بررسی شده است. تغییر پیش‌بینی‌شده در منابع آب داخلی با تغییر پیش‌بینی‌شده در بارش یکسان فرض می‌شود. ترکیه دارای جمعیت روستایی زیادی است که 43 درصد از جمعیت فعال اقتصادی آن، نزدیک به 15 میلیون نفر، در بخش کشاورزی کار می کنند. پیش بینی می شد که بارش و منابع آبی آن تا اواسط قرن 11 درصد و تا پایان قرن 12 درصد کاهش یابد. در حالی که منابع آب به طور کلی برای این کشور نسبتاً فراوان است، ترکیه همچنان با کاهش نزدیک به یک سوم منابع آب سرانه تا اواسط قرن مواجه است. بنابراین، بخش کشاورزی ترکیه مجبور به بهره‌وری بیشتر در مصرف آب خواهد شد و علی‌رغم این افزایش راندمان، احتمالاً همچنان به عنوان منبع اشتغال کاهش می‌یابد. علیرغم این کاهش، ترکیه احتمالاً به عنوان یک صادرکننده خالص کشاورزی باقی خواهد ماند زیرا مساحت زمین بزرگ، جمعیت روستایی زیاد و منابع آبی نسبتاً زیاد به آن اجازه می‌دهد تا آب مجازی را به محیط منطقه‌ای کم‌آب خود صادر کند.
کاهش قابل توجهی در تغذیه بالقوه آب زیرزمینی برای قرن بیست و یکم در جنوب اروپا (اسپانیا و شمال ایتالیا) پیش بینی شده است، در حالی که افزایش به طور مداوم در شمال اروپا (دانمارک، جنوب انگلستان، شمال فرانسه) پیش بینی می شود (19). در امتداد حاشیه جنوبی دریای مدیترانه، کاهش بیش از 70 درصدی شارژ بالقوه آب زیرزمینی تا دهه 2050 با استفاده از خروجی دو مدل آب و هوایی (ECHAM4، HadCM3) تحت دو سناریو انتشار شبیه‌سازی شده است.