منابع آب شیرین ترکیه | بخش سوم

علاوه بر این، مخازن دست ساز تقریباً 100000 کیلومتر مربع را پوشش می دهند. واکنش دریاچه های اروپایی به تغییرات آب و هوایی را می توان با تقسیم دریاچه ها به پنج دسته مورد بحث قرار داد:

دریاچه های عمیق و معتدل

نمایندگان معمولی این طبقه به عنوان مثال هستند. دریاچه های ماگیور، اوهرید، ژنو و کنستانس به ترتیب با میانگین عمق 177، 164، 153 و 90 متر. به دلیل عمق زیاد و زمستان های نسبتاً معتدل، معمولاً پوشش یخی وجود ندارد. تغییرات آب و هوایی آینده در اروپا ممکن است گردش مالی در دریاچه های عمیق را سرکوب کند. این به معنای بهبود شرایط پایین اکسیژن و افزایش خطر اوتروفیکاسیون است. همچنین می توان پیش بینی کرد که شرایط اکسیژن به دلیل افزایش فعالیت باکتری در آب های عمیق و رسوبات کف سطحی بدتر شود.
دریاچه های کم عمق و معتدل

بالاتون (600 کیلومتر مربع، 3 متر) در مجارستان و موریتز (114 کیلومتر مربع، 8 متر) در آلمان متعلق به این کلاس هستند. افزایش دمای آب ممکن است منجر به تشدید تولید اولیه و ترکیب باکتریایی شود. احتمال رخدادهای شدید مضر، به عنوان مثال. تولید انبوه جلبک سبز آبی افزایش خواهد یافت. اثرات ممکن است به زندگی ماهی گسترش یابد. تغییرات در ترکیب گونه ها و کاهش صید ماهی پیش بینی می شود. استفاده از عبارت "آلودگی حرارتی" برای این دریاچه ها به خوبی توجیه شده است.
دریاچه های شمالی

لادوگا (17670 کیلومتر مربع، 51 متر)، اونگا (9670 کیلومتر مربع، 30 متر) و ونرن (5670 کیلومتر مربع، 27 متر) بزرگترین دریاچه های این کلاس هستند و همچنین سه دریاچه بزرگ اروپا هستند. این گروه شامل حدود 120 دریاچه با مساحت بیش از 100 کیلومتر مربع است. بیشتر دریاچه‌های ناحیه شمالی در طول دو دوره اختلاط هر سال از بالا به پایین مخلوط می‌شوند. کوتاه شدن دوره پوشش یخ بارزترین پیامد تغییرات آب و هوایی در این دریاچه ها خواهد بود. این می تواند شرایط اکسیژن را در زمستان و بهار بهبود بخشد.
دریاچه های قطب شمال

اینها عمدتاً آبهای کوچک در کوههای شمال اسکاندیناوی و در منطقه تندرا هستند. دریاچه های قطب شمال به طور کلی به تغییرات محیطی حساس هستند. ذوب منجمد دائمی ممکن است به طور جدی اکوسیستم دریاچه های قطب شمال را تهدید کند. در برخی موارد کل دریاچه ممکن است در نتیجه ذوب زمین و افزایش تبخیر ناپدید شود.
دریاچه های کوهستانی

تمام دریاچه های مرتفع اروپای مرکزی و همچنین دریاچه های واقع در جنوب اسکاندیناوی به این طبقه تعلق دارند. حتی اگر دریاچه‌های کوهستانی با کانال‌هایی به هم متصل شده باشند، محدودیت‌های فیزیکی و اکولوژیکی مهاجرت گونه‌ها را بین آنها محدود می‌کند. در آب و هوای گرم، هیچ راه فراری وجود ندارد. تنها امکان بقا سازگاری است.
اروپای جنوب شرقی: چهار نوع دریاچه

به منظور بحث در مورد تأثیر تغییر اقلیم بر دریاچه های جنوب شرقی اروپا، این منطقه به سه منطقه فرعی آب و هوایی تقسیم می شود. مشخصه اصلی در این تقسیم بندی دمای متوسط ​​در ژانویه است، زیرا شدت زمستان تأثیر اساسی بر دریاچه ها دارد. مناطق فرعی و تأثیرات پیش بینی شده تغییر اقلیم در حدود سال 2050 به شرح زیر است:

منطقه فرعی مدیترانه

در آب و هوای امروزی میانگین دما در ژانویه بین 10- تا 2- درجه سانتی گراد تغییر می کند، در ماه جولای معمولاً 20 تا 25 درجه سانتی گراد است. این منطقه فرعی ناحیه ساحلی باریک در دریای آدریاتیک، بیشتر قلمرو یونان و مناطق پست در سمت جنوب غربی دریای سیاه را پوشش می دهد.

در آب و هوای امروزی، فقط کوچکترین دریاچه ها هر زمستان فصل کوتاهی از یخ دارند، در آب و هوای آینده یخ تقریباً وجود نخواهد داشت. دمای آب در تابستان بسیار بالا خواهد رفت و منجر به مشکلات جلبکی و کیفیت آب می شود. تعادل آب به طور منفی تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی قرار خواهد گرفت. تبخیر افزایش می یابد و جریان ورودی کاهش می یابد. استفاده از دریاچه ها به عنوان منابع آب، به عنوان مثال. برای افزایش نیاز آبیاری، محدود خواهد شد.
در آب و هوای امروزی، رواناب در بخش آدریاتیک این منطقه فرعی به طور کلی بیش از 1000 میلی متر است، در حالی که در مجاورت دریای سیاه بین 30 تا 200 میلی متر متغیر است. تفاوت بارش دریاچه و تبخیر دریاچه در ناحیه اول 200 تا 600 میلی متر است در حالی که در منطقه دوم بین 200- تا 400- میلی متر است. در اقلیم سال 2050، دریاچه های کم عمق در منطقه اخیر متناوب می شوند و مخازن مخازن دارای تلفات آب قابل توجهی خواهند بود.
دشت های شمالی

میانگین دما در ژانویه بین -5 تا -2 درجه سانتیگراد و در ماه جولای حدود 20 درجه سانتیگراد است. این منطقه فرعی بخش بزرگی از مجارستان، شرق کرواسی، بخش‌های مرکزی صربستان، جنوب و شرق رومانی و مولداوی را پوشش می‌دهد. در مورد رواناب، این خشک ترین منطقه در جنوب شرقی اروپا است. در مجارستان و در سواحل دریای سیاه رواناب سالانه به صورت محلی کمتر از 20 میلی متر است. تفاوت بارش دریاچه و تبخیر دریاچه بین 0 تا -300 میلی متر است.